Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Roadtrip Lesotho

15, 16, 17 en 18 september
Donderdag was de eerste dag van mijn vakantie. De module was afgesloten voor ons en we konden eindelijk genieten van het prachtige Zuid Afrika. Ik begon al snel met het inpakken van mijn tas. De zon scheen en het was heerlijk warm. Michelle was jarig en dit vierden we met een heerlijke uitgebreide chocolade fondue in het zonnetje. ’s middags haalden we de was op bij c’est la vie deze kleren konden meteen in mijn tas. ’s avonds aten we aardappelen met vis, mijn laatste avondmaal in de kantine. ’s avonds keek ik lekker een serie en ik ging op tijd slapen.

Vrijdag ging onze roadtrip beginnen. We ontbeten voor de laatste keer in de kantine in het zonnetje. Hierna gingen we de auto ophalen en de laatste boodschapjes doen. Ik haalde nog een cadeautje voor thuis en toen ging ik de laatste spullen in mijn tas stoppen. Hierna ging ik mijn borg ophalen. Dit zorgde nog voor veel gedoe, want waar en hoe konden ze de print kosten vinden?! Na een half uur kreeg ik eindelijk mijn geld, min de printkosten (bijna 20 euro – oeps). Toen we alle tassen in de auto hadden gestopt, bleef er nog best wel ruimte over voor onszelf. Dit hadden we al niet meer verwacht na de gesprekken met de mevrouw van Avis. Toen Marjolein om twaalf uur ook klaar was konden we vertrekken. Ida reed het eerste stuk en daarna Marjolein. Ik mocht het laatste stuk rijden. De omgeving was prachtig en ook het weer zat mee. We reden tussen de bergen door met prachtige vergezichten. Rond zes uur kwamen we aan in Aliwal North, we besloten hier te gaan eten. We belanden bij Wimpy’s en na een bord patat, steak en kip en een toetje: natuurlijk chocoladetaart, reden we door naar Rouxville. Het was al donker, maar toch was het rijden in het donker best wel te doen. Toen we in Rouxville aan kwamen bleek dit echt een plekje in de middle of no where te zijn. Het dorp bestond uit een straat en nadat we waren aangekomen op de plaats van bestemming belde Michelle met de eigenaar van de B&B. Na even gewacht te hebben kwam er een auto aan met een man, deze deed eerst het hek voor ons open waar we de auto achter konden parkeren en daarna deed hij ook de deur open. De verwachtingen waren erg laag, want wat kon je nou verwachten van een B&B, maar dit leek volkomen onterecht. We kregen een fantastisch huis met vier slaapkamers, twee badkamers en een hele gezellige woonkeuken/woonkamer. Hier voelden we ons wel thuis. Nadat we hadden uitgepakt en even hadden gedart besloot ik een lekker bad te nemen. Met een boek van Suzanne Vermeer, een warme kop thee, wierrook en een super grote handdoek, kon ik na acht weken eindelijk weer in bad! Heerlijk! Na het bad kletsen we nog even gezellig en daarna gingen we lekker slapen. Alhoewel zo goed sliep ik niet, de verkoudheid had weer toegeslagen.

Zaterdag was de dag dat we naar Lesotho gingen, oftewel Lesoethoe. Na een zelfgehaald ontbijtje bij een supermarktje vertrokken we rond negen uur naar Malealea. We brachten eerst nog onze restjes, die Marjan al had weggegooid, naar een zwerver bij de supermarkt. Hierna reden we ongeveer anderhalf uur tot de grensovergang. Eerst kregen we een stempeltje omdat we uit Zuid Afrika gingen en daarna een stempeltje omdat we Lesotho ingingen. Dit ging allemaal erg super en informeel. In Lesotho zag het landschap er meteen heel anders uit en ook de huizen waren anders. De mensen dragen hier allemaal kleden en doeken om zich heen met mooie kleuren. De wegen vielen allemaal erg mee behalve het laatste stukje naar Malealea. Dit was erg hobbelig en stijl. Maar het uitzicht was echt prachtig! Aangekomen bij de Malealea lodge werden we opnieuw verrast. Wat een prachtige plek. We kregen drie tweepersoonskamers met erg mooi uitzicht. Op het terrein bevonden zich ook nog een restaurant een koffiebar, een kampvuurplek en een plek waar ’s avonds muziek werd gemaakt. Echt heel mooi! Inmiddels was het half twaalf en waren we toe aan eten. Gelukkig werd de lunch om twaalf uur geserveerd en nadat we onze spullen hadden uitgepakt, ik sliep bij Marjan op de kamer, konden we aan tafel. Spaghetti met als dessert een chocolade taartje, jammie. Om half twee hadden we een ponny trekking geregeld. Na het ondertekenen van onze eigen risico en het passen van een cap werden de paarden opgezadeld. Ik kreeg eerst een licht bruin paard met de naam My cruisecop, cruise control klonk goed, maar bleek toch iets minder. Na ongeveer een half uurtje moest ik wisselen met Ida, toen mocht ik op Sarah rijden en Sarah was een beetje lui. Ik wist best hoe je moest draven maar Sarah had hier weinig zin in. In de tussen tijd had ik wel de tijd om wat woorden in het Lesotho te leren en kon ik iedereen groeten met doeméla en iedereen groette vriendelijk terug. Na een twee uur durende rit tussen en over de bergen met heel erg mooi uitzicht kwamen we terug bij de Malealea Lodge. Veel tijd om even uit te rusten hadden we niet want de volgende activiteit stond alweer op het programma: hiken naar een traditioneel dorpje. Het was maar een klein stukje lopen en toen kwamen we het dorpje in. Overal waren kinderen en de gids had binnen de kortste keren door dat hij met leerkrachten in opleiding op pad was. High 5’s werden uitgedeeld, en ook doeméla en salahanthe (doei) werd begrepen. Erg leuk! We kregen uitleg over de gebruiken in een dorpje in Lesotho zo hebben ze hier niet echt supermarkten, maar kun je toch zien of er iets te koop is. Er zijn vier soorten vlaggen: wit, geel, rood en groen. Deze vlaggen staan allemaal voor iets anders, zo staat een gele vlag voor bier. We kwamen in een huisje terecht waar een gele vlag hing. Hier kregen we uitleg over het bier en mochten we natuurlijk even proeven. Ook kwamen we nog bij het huis van de chief en hier kregen we uitleg over het rechtssysteem en het trouwen in Lesotho. Erg interessant, maar de spelende kindjes bleven toch ook mijn aandacht vragen. Rond half zes liepen we terug naar onze kamers en was het al flink afgekoeld. We liepen nog door een flessen doolhof en toen begon het koor al met zingen. Ik heb even gekeken maar vond ze niet heel enthousiast, ik besloot even te gaan lezen in de toch best wel koude kamer. De dekens waren gelukkig in grote getalen aanwezig en deze waren lekker warm. Om zeven uur werd ik opgehaald voor het avondeten en dit zag er weer erg goed uit. We overlegden over wat we morgen zouden gaan doen, wilden we nog meer zien van Lesotho? Ja eigenlijk wel. Hoe gingen we dit aanpakken? En was dit überhaupt haalbaar? Nee eigenlijk niet. Na bijna een uur overleggen, kaarten naast elkaar leggen en wensen uitspreken, kwamen we erachter dat het beste idee toch ons oude idee was. Rond negen uur vertrokken Marjan en ik naar de kamer waar we nog gezellig kletsten en toen gingen slapen.

Zondag was ik al vroeg wakker door de zon die naar binnen scheen. Ik had in mijn slaap twee van de drie dekens van me afgegooid maar had het zowaar nog warm. Vandaag zouden we helemaal van Malealea naar Underberg (Zuid Afrika) rijden. Volgens google maps was dit 8 uren rijden, maar wij wisten wel beter. We ontbeten en betaalden en toen konden we om kwart over acht vertrekken. Ik reed het eerste stuk en na een uurtje mocht Ida rijden en ging ik helemaal achterin om nog even verder te slapen. We werden die dag in totaal drie keer aangehouden terwijl Ida en Marjolein achter het stuur zaten. Twee keer omdat we moesten stoppen omdat er een stop bord stond?! En een keer omdat we te hard reden, oeps. Achja het was de politieman veel te veel gedoe dus mochten we na een waarschuwing verder rijden. Na tien uur?!?! rijden, geen lunch, een moment om de benen te strekken en heel veel dropjes kwamen we aan in Underberg bij de Khotso backpackers. Er werden nog allerlei vragen gesteld tijden het inchecken, maar wij wilden maar 1 ding – eten. Gelukkig zat er naast een heerlijk restaurant waar we een lekker voorgerecht en hoofdgerecht naar binnen werkten. Hierna ging ik warm douchen en lekker op bed, want door de hoogte verschillen zat mijn oor dicht en had ik behoorlijke hoofdpijn. De verkoudheid was ook nog steeds niet over en morgen wilde ik wel gewoon mee naar de Sani Pass.

Maandag was ik alweer vroeg wakker en had ik zowaar lekker geslapen bovenin het krakende wiebelende stapelbed. Ik begon de dag met een kopje thee en een boek op de bank. Al snel waren de anderen ook wakker en konden we ontbijten. We werden opgehaald door Frank in een 4×4 auto. We moesten nog even een aantal papieren invullen en betalen en toen konden we op weg naar de Sani Pass. Na ongeveer een uurtje over een verharde weg kwamen we bij de Sani Pass aan. Deze weg is verboden voor normale auto’s en de reden hiervoor was eerst nog niet helemaal duidelijk. Na heel veel hobbels, gaten, water en haarspeldbochten was het toch duidelijk. Het weer zat weer mee, wat een gelukvogels zijn we ook, en het uitzicht was prachtig.

• 19 september 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *