Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Laatste dagen in PA

12, 13 en 14 September, Port Alfred

De laatste week in Port Alfred was aangebroken. Heel veel laatste keren waren aangebroken. Vandaag ging ik naar stage waar ik de kinderen, de leerkrachten en de principal vertelde dat dit mijn laatste week was. De eerste briefjes kwamen meteen al terwijl de kinderen me nogal angstig aankeken toen ik eerder dan normaal wegging. Ik vertrok rond elf uur naar de Campus omdat ik hoopte of feedback uit Nederland. Dit bleef uit, maar dit betekende niet dat ik me hoefde te vervelen. Na de lunch, een pita broodje met kip gingen we naar Rosehill om de laatste cadeautjes in te slaan voor de huisbezoeken van morgen. Na ook nog wat beltegoed te hebben gekocht kon ik bijna meteen door naar de daycare. Ik had taart meegenomen om alsnog de 16 jarige verjaardag te vieren die vorige week zonder aandacht voorbij was gegaan. De taart werd met drie knuffels in ontvangst genomen en daarna in 20 dunne plakjes gesneden. Het grootste vanille taart stuk was natuurlijk voor haar zelf, maar wat was ze blij! Ik heb nog een foto met haar gemaakt waarin ze een glimlach heeft van oor tot oor. ’s Middags was het tijd voor het talk to me book, maar ik besloot met het jongste meisje te gaan lezen. Hierna speelden we nog wat spelletjes en was het tijd om te gaan. De bus stond al ongeduldig op ons te wachten en toen we aankwamen bij de receptie besloot ik maar meteen naar de kantine te gaan. Ida kwam ook en het eten (rijst met kip) smaakte erg goed. ’s Avonds moest ik nog even de cadeautjes voor het huisbezoek inpakken (een sprookjesboek en een schoolset van finding dori) hierna was ik echt moe. De andere meiden gingen nog naar de bioscoop, maar na een skype moment met pap en mam ging ik lekker slapen.

Dinsdag had ik mezelf een vrije dag gegeven op stage. Ik had een fototoestel geleend en ging de klassen rond om wat foto’s te maken. Eerst moest ik met de learner supporten in gesprek, want hij zou gisteren de huisbezoeken regenen voor vandaag, maarja we zitten hier wel in Afrika. Hierna belandde ik in het gebouw van de Grade R en Grade 1 kinderen. Ik ging een uurtje bij Grade 1 zitten en deze juf was erg open. Ze hoopte dat ik tafels en stoelen voor haar kon kopen want ze had er veel te weinig. Het jongste meisje kwam bij mij op schoot zitten en speelde met mijn armbandjes en fototoestel. Toen ik na het dansen, zingen, puzzelen en tekenen terug ging naar Grade 4B, moest het meisje zo hard huilen. Ik hoop maar dat de kinderen uit Grade 4B morgen niet zo moeten huilen, want dan hou ik het niet droog. Terug gekomen in mijn eigen klasje kreeg ik ontzettend veel tekeningen, briefjes en er zaten zelfs (chocolade) snoepjes in de enveloppen. Na even pauze te hebben gehouden in het hokje van de debuting principal haalde de learner suppporter en ik Funiwe uit de klas. Het was twaalf uur en we zouden op huisbezoek gaan en zij mocht mee. De debuting principal bracht ons en vertelde me tegelijkertijd ook meer over de omgeving. Aangekomen in het armere gedeelte van de township moest ik toch even slikken. Dit meisje woonde erg ver weg van school en behalve een soort woonwagentje hadden ze niks. Er waren twee kamertjes, een om te koken en te zitten en een om te slapen. In het slaapkamertje lag een eenpersoonsmatras op de grond en Funiwe liet me zien hoe ze hier normaal met haar moeder sliep. Ze had nog 9 zussen en 2 broers die net zoals haar vader ergens anders woonden. De moeder had geen werk, maar wilde graag schoonmaakster zijn en de toekomst zag er somber uit. De moeder kon amper Engels en nu begreep ik ook wel waarom Funiwe niet zo goed mee kon komen op school. Het boekje en de finding dori set werden hartelijk in ontvangst genomen, ze straalde helemaal. Na het maken van een poloraid foto kon haar dag niet meer stuk. We vertrokken na ongeveer 20 minuten terug naar school. Hier haalde we het volgende meisje uit de klas die ook leefde beneden het gemiddelde, Owethu. Haar huis stond vlakbij school dus konden we er lopend heen. Owethu woont samen met haar moeder, haar broertje, haar baby zusje en haar opa en oma in een huis. Er is net zoals bij Funiwe geen badkamer en maar een slaapkamer voor Owethu, haar broertje, haar 3 maanden oude zusje en haar moeder. De opa en oma slapen in een soort schuurtje naast het huis en de vader woont ergens anders en hij ondersteunt de familie helemaal niet. De moeder is heel erg trots op haar kast met alle kleren en spullen die ze hebben. De cadeautjes worden weer hartelijk ontvangen en de oma begint meteen met Owethu te lezen.

Rond een uur ben ik terug van de eerste twee huisbezoeken en wil ik nog snel even wat foto’s maken met de hele groep. De drie leerkrachten moeten er ook bij op maar Mize is nergens te vinden. Dan dus maar alleen met Kiti en Mkosana. Nog best lastig een foto met 51 kinderen en drie leerkrachten, maar uiteindelijk is het gelukt.

Het derde huisbezoek is bij Aqhama. Ook hij woont in de buurt van de school en wat een enorm verschil met de andere twee huizen. We komen binnen in de woonkamer met prachtige banken, 2 tv’s?? en een prachtige authentieke kast. Hierna lopen we door naar de keuken, de deur van de badkamer met bad, wasbak en douche staat open. Dan komen we binnen in een slaapkamer, dit is de slaapkamer van Aqhama zelf. Er staat een tv en een erg groot bed. Hier hebben ze niks te klagen, Aqhama pakt het cadeautje uit en begint meteen in het boek van de drie biggetjes te lezen. Hier wordt onderwijs thuis gestimuleerd en dat merk je meteen aan het leesniveau van deze jongen. Het laatste huis is van Sivenatha, we wilden hier vervoer voor regelen, maar helaas staat Zieko’s telefoon uit (de bestuurder van het Stenden busje) en verder nemen Ida en Evelien ook hun telefoon niet op. We lopen dus naar Sivenatha’s huis en dit is een gemiddeld huis. Er is geen badkamer, maar wel een slaapkamer voor Sivenatha alleen inclusief computer en tv. De woonkamer is klein maar goed ingericht met dure spullen. Sivenatha houdt niet echt van lezen en het boekje over Aladin wordt snel aan de kant gelegd. Na de huisbezoeken brengt de learner supporter me naar de Daycare en verteld nog wat dingen over de township. Mama Roos en Mama Poembla zitten zoals gewoonlijk in het houten huisje terwijl de twee Duitse vrijwilligers al druk aan het lezen zijn. We eten en ik deel mijn water en tomaat weer met de kinderen, ze kunnen dit inmiddels netjes vragen en ik ben blij dat ik toch iets heb kunnen betekenen voor deze kinderen. De rest van de middag spelen we buiten, lezen wat boekjes en zingen wat liedjes. Het voelt raar om morgen hier voor de laatste keer te komen, bij kinderen die me zo hartelijk hebben ontvangen en elke keer weer blij zijn als ik er ben. Om vijf uur gaan we in het Stenden busje terug naar de Campus, we eten een hele vieze rare ovenschotel en daarna print ik nog snel wat foto’s voor zowel de stageschool als de daycare. Hierna komen Evelien, Marjan, Marjolein en Michelle bij ons om te overleggen over Lesotho en Durban. De meeste hostels worden geboekt en het blijkt nog een heel gedoe om in elke plaats een goedkoop hostel te vinden. Rond negen uur skype ik nog even kort met Mehdi en daarna ben ik lekker gaan slapen.

 

Vandaag is mijn laatste stagedag. Ik heb verschrikkelijk slecht geslapen en volgens mij heb ik koorts, want ik heb afwisselen onder twee en onder geen dekens gelegen. Midden in de nacht werd ik wakker met het idee dat het al ochtend was en ik heb steeds weer hetzelfde gedroomd. De brieven vliegen me om de oren en naast snoepjes zit er nu ook geld in. Dit heb ik vriendelijk weer teruggegeven aan de kinderen, maar hoe lief is dat. In de meeste brieven staat dat de kinderen moeten huilen als ik wegga en ik hoop maar dat dat niet zo is.

De dag stelde verder niet zoveel voor, er werd amper lesgegeven en na mijn presentatie aan de leerkrachten om 12 uur kreeg ik de klas voor mezelf om afscheid te nemen. De traktatie viel in de smaak de cupcakes werden lekker opgegeten en de servetjes werden gebruikt als zakdoekje. Na het eten gingen de kinderen het Zuid Afrikaanse volkslied voor me zingen en zwaaiden ze met de zakdoekjes, hierna mochten kinderen in groepjes naar voren komen om een liedje of dansje te doen. We deden nog if you’re happy and you know it en toen waren de kinderen echt niet meer te houden. Tijd om naar buiten te gaan, het zonnetje scheen en we konden mooi nog even wat tikspelletjes en kringliedjes doen. De gymnasten van mijn groep konden nog even laten zien wat ze konden en zelf deed ik ook nog wat handstanden en radslagen. Toen was het tien voor twee en tijd om terug te gaan naar de klas. Ik heb tegen de kinderen gezegd dat ik hoop ooit nog eens terug te komen en toen mochten ze naar huis. Ik kreeg van iedereen een knuffel, waarbij sommige lieve dingen zeiden als “i will miss you” “don’t go stay with us” terwijl anderen zielig aan hun tafeltje zaten te huilen. De klas werd maar niet leeg, iedereen bleef hangen en wilde niet gaan. Erg mooi om te zien hoe erg de kinderen mij zijn gaan waarderen en andersom natuurlijk ook. Nadat ik de kinderen getroost had, moest ik zelf ook een traantje laten en zelfs de kinderen van andere klassen voelde dat het mijn laatste dag was en kwamen nog een knuffel of high 5 halen. Na dit afscheid nam ik afscheid van de leerkrachten en de debuting principal en toen was het tijd om voor de laatste keer naar de daycare te lopen met Titi. Ik gaf hem mijn horloge, maar kwam er al snel achter dat hij geen digitale klok kan lezen dus zette ik snel de 24uur tijd om naar 12uur en dat was een stuk makkelijker. Hij was er ontzettend blij mee. Op de daycare was het sportmiddag en daardoor kon ik weinig doen. Toch hingen er steeds een aantal kinderen om me heen. Een meisje vertelde dat ik nu haar moeder was, maar nadat ik een foto van mijn moeder en oma had laten zien begreep ze dat ik haar moeder niet kon zijn en dat ik straks ook terug ging naar mijn eigen moeder. Het afscheid was niet zo zwaar als op de school, nadat ik iedereen had geknuffeld en mama Roos en mama Poembla had bedankt, ging ik in het busje terug naar Stenden. De kinderen waren alweer verder aan het spelen en ik hoopte dat ze de spelletjes, het boek, en de nette Engelse zin om dingen te vragen nog een tijdje zouden gebruiken, al verwacht ik het ergste en zal het wel ergens onderin een kast belanden. Thuis gekomen liet ik alle brieven en tekeningen die ik gekregen had zien aan Ida en toen was het ook alweer tijd om te gaan eten. We gingen eten bij MyPondHotel want daar was een Mexicaanse avond. Het eten smaakte goed en het was erg gezellig met Marjolein, Marjan, Ida en Evelien.

• 15 september 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *