Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Heimwee

5, 6, 7 en 8 September Port Alfred

En toen was het zover. Heimwee. Maandag op stage waren de kinderen blij me weer te zien en ik was ook wel blij om er te zijn. De les ging redelijk goed, alleen heb ik niet het gevoel dat de leerkracht dit ook door had en door gaat zetten op deze manier. ’s middags waren er op de daycare opeens wel heel veel mensen om te helpen omdat het tuinproject snel afgelopen was. Kinderen van de Kuyasa school die straf hadden moesten helpen en toen was het snel gedaan. Ik kon er minder van genieten dan normaal. Het jongste meisje viel in mijn armen in slaap en ik bleef binnen zitten met haar op schoot. ’s avonds aten we op de campus en heb ik nog even gewerkt in de bibliotheek, mijn opdracht is bijna af. ’s avonds nog even douchen en een serie kijken en toen lekker slapen.

Dinsdag zag er ongeveer hetzelfde uit, behalve dat mister Mkosana nu de Engelse les moest geven. Het was een toetsweek en dus zou er eigenlijk alleen een toets op het bord worden gezet waar de kinderen zich mee moesten redden. Het ging over een dialoog en gisteren hadden we samen bedacht om dit dialoog uit te spelen. Mister Mkosana had het goed voorbereid en we zouden een dialoog doen in een schoenenwinkel. Ik mocht de verkoper zijn en nadat ik mijn eigen schoenen en nog 2 paar schoenen en een tas in de vensterbank had gezet en wat klein geld op de tafel had gelegd, was ik er helemaal klaar voor. Mister Mkosana had een doos als handtas en kwam fluitend mijn winkeltje binnen. Het was enorm leuk om te doen en de kinderen moesten er erg om lachen. Hierna legden we uit wat een dialoog precies was en hoe je dit op kon schrijven. De kinderen mochten zelf nog even een dialoog uitspelen, inclusief schoenen en tassen op de tafels en toen kon de toets beginnen. Na de toets hadden de kinderen nog een les en toen waren ze alweer vrij. Titi stond meteen op me te wachten en samen liepen we naar de daycare. Hier speelde ik de hele middag spelletjes met de kinderen, ik leerde de kinderen netjes om een stukje tomaat te vragen in het Engels en er werd weer veel geknuffeld. Een van de meiden was vandaag jarig, ze werd 16. Eigenlijk wist niemand hier van en hoe raar is dat voor ons. Als kind kijk je elk jaar uit naar je verjaardag en hier wordt het bijna niet genoemd. Ik beloofde taart voor haar mee te nemen de volgende week en na het eten zongen we happy birthday voor haar. Ze werd er verlegen van, maar volgens mij vond ze het wel heel leuk. ’s avonds hebben we gegeten in de kantine, gewerkt in de bieb en serie gekeken in bed.

Woensdag was alweer de laatste stagedag van deze week en meteen ook de minst leuke. Mister Mkosana had niks geleerd van de leuke interactieve les van gisteren en vandaag was het gewoon weer klassikale uitleg, geen interactie en geen geduld. Volgens hem waren de kinderen dom, lui en konden ze niks onthouden. Ik had de toetsen van gisteren nagekeken en kwam er inderdaad achter dat er 3 van de 51 kinderen niet kunnen schrijven, ze tekenen de letters na en hebben geen idee waar het over gaat. 11 van de kinderen hebben geen idee hoe ze een normale Engelse zin kunnen formuleren en er zijn ongeveer 10 kinderen die hebben laten zien wat er van ze verwacht werd. Nadat twee meisjes uit de slimmere groep de beurt hadden gekregen en het verkeerde antwoord gaven en voor straf voor het bord moesten staan, greep ik in. Als deze twee meiden het al niet wisten, hoe konden de andere kinderen het dan weten. Ik gaf de hoop bijna op, het onderwijs was hier niet zo makkelijk te veranderen als in Malawi en ondanks alle stralende koppies in mijn klas tijdens “if you’re happy and you know it” voelde ik me rot. Samen met Titi en twee meiden uit Grade 4B liep ik naar de daycare en hier gingen we eerst het spel ladders en slangen spelen. Een mooi spel om het tellen te oefenen en leren omgaan met winnen en verliezen. Hierna gingen we een trampoline?! opzetten. Inclusief veren en al en hierna konden de kinderen lekker springen. Ik heb zelfs een aantal technisch goede achterover salto’s gezien! Daar kunnen de SVT meiden nog wat van leren :p Ik hielp ondertussen met het eten en na het gebed oefende ik weer met de kinderen de vraag zin. Naast tomaat had ik vandaag ook een flesje water en een banaan mee. De kinderen hadden al snel door dat ik ze alles wel wou geven, zolang ze het maar netjes vroegen. “Can I have some tomato please?” “Can I have some water please?” en hierna durfde zelfs iemand te vragen om een stukje banaan, ook al werd hij daar wel erg verlegen van. Een high five en een stukje banaan later was hij helemaal blij. Kan ik toch nog een kleine verandering maken voor de kinderen. ’s middags waren de kinderen vooral druk met de trampoline. Ik kwam in gesprek met de oudste jongen van de daycare en deelde mijn zorgen met hem. Wie betaalde nu zijn school, wie zou de universiteit voor hem betalen, hoe zag hij zijn toekomst, baalde hij niet dat hij in Port Alfred was geboren etc. etc. Het raakte me. Hij vroeg hoelang ik nog bleef en het was rot om te zeggen dat ik nog maar een week zou komen. Het was nog rotter om mijn vakantieplannen met hem te delen. Deze jongen zou voor altijd in Port Alfred blijven zonder echte toekomst terwijl ik de wereld over reis op zoek naar de mooiste plekjes. We kregen het ook nog over de scholen en het verschil tussen Nederland en Zuid Afrika. Hij vertelde dat zijn leerkrachten zijn naam wel wisten, maar niet zo’n goede band hadden met hem als ik hoop te krijgen met de kinderen in mijn groep later. Ik blijf het raar vinden dat de leerkrachten niet alle namen van de kinderen weten en dat hun verjaardag totaal onbelangrijk is. Iedereen doet er toe voor mij, maar kinderen hebben dat gevoel hier helemaal niet en met deze manier van onderwijs en opvoeding zullen ze dat ook wel nooit krijgen. ’s avonds was ik er eigenlijk klaar mee en deelde ik mijn frustratie met de andere meiden, zij voelde zich ook machteloos en gefrustreerd. We gingen uiteten bij Highlanders en ik sloot de avond af met een half chocoladetaartje en een halve chocolade mousse. De andere meiden gingen nog opstap maar ik was blij dat ik mijn bed in mocht.

Donderdag was een zonnige dag die ik begon met een serie in mijn bed. Ida sliep nog en rond half negen gingen we naar de ontbijtzaal voor het ontbijt. Dit konden we lekker opeten in het zonnetje. Hierna lekker thuis in het zonnetje een boek lezen om om elf uur naar mister Chip te gaan. De andere meiden kregen de uitslag van hun proposal en ik wou alleen even horen of mijn documenten er ook goed uitzagen. Hij was zeer tevreden. Hierna gingen Marjan, Marjolein en ik de berg over om te pinnen en met een volle portomonnee en een tas met veel ongezonde lekkere dingen kwamen we weer terug. We gingen door naar c’est la vie om te lunchen. Heerlijke broodjes maar geen ijs als toetje. Tegenover zat ook een restaurantje en hier trakteerden we onszelf op een wafel met ijs en chocolade saus. Toen was het ook alweer bijna drie uur en tijd om onze witte overals te gaan verven voor de Bootraces van dit weekend. Het begon wat ongemakkelijk maar nadat mijn blauwe vogel, het logo van stenden, meer op een kruis leek, besloot ik er een blauwe zon van te maken. Na de verf uit de spuitbussen werd het al een lekkere bende. Ik besloot mijn overal aan te doen zodat ik aan alle kanten tegelijkertijd versierd kon worden. Marjan vingerverfde mijn naam op mijn overal en ik kliederde iedereen er wat onder met verfspatten. Na een uur waren onze overals wel klaar en hadden we het best leuk gehad. Lekker naar huis dus en even rust. ’s avonds eten op de campus en we sloten de dag af met een filmavondje en popcorn. 14287584_1095786913833667_1643118064_n 14249156_1095786973833661_1909615328_n 14256789_1095786870500338_622795113_n

• 8 september 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *