Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

De laatste week

Zondag 25 september

We werden wakker in een zonovergoten kamer in Hermanus. Zouden we vandaag wel walvissen gaan zien? We vroegen het ons af. We ontbeten aan de gezellige ontbijttafel met allerlei andere backpackers, Duitsers, Amerikanen etc. Na het ontbijt checkten we uit en gingen nog een keer langs de kust zitten om met een beetje geluk walvissen te spotten, dit moment bleef helaas uit. Achja je kunt niet altijd geluk hebben. We besloten daarom maar om te vertrekken. Tussen de wijnboerderijen en de druivenplantages reden we over mooie weggetjes richting Stellenbosch. Een stadje dat echt om wijn draait en de mensen die er lopen passen er precies bij. Wij als backpackers pasten hier dus niet echt tussen, maar konden er ook wel weer om lachen. We belanden op een gezellig terrasje en het mocht dan nog net geen lunchtijd zijn, ik besloot toch maar alvast een “croque monsieur” te bestellen. De vrouw naast ons liet drie keer haar glas terug sturen omdat ie vies zou zijn, aha en als toetje bestelde ik nog een lekker chocolade ijsje. De parkeerwachter moest ook nog even zijn zakcentje verdienen en toen konden we doorrijden naar de bloemenregio. Ik had tot nu toe alles gereden, maar merkte dat ik toch niet zo goed geslapen had dan ik dacht, daarom besloot Michelle het laatste stuk te rijden. Aangekomen in het hostel was het eerst nog een zoektocht naar de eigenaar, of de schoonmaker of wie dan ook. Het hostel bestond uit verschillende gebouwen met een hele leuke tuin ertussen, maar er was niemand te bekennen. Na ongeveer een half uur kwamen we een kindje tegen. Hij vertelde mij dat hij hier logeerde met zijn papa en mama, maar waar iedereen was kon hij me ook niet vertellen. Toen ben ik maar gaan roepen en kwam er gelukkig iemand die de eigenaar ging zoeken. We werden ingecheckt en kregen in plaats van een dorm bed een twee persoons kamer, want het hostel was verder helemaal leeg. Fraai elke keer als wij ergens zitten is het leeg. De eigenaar vertelde ook dat we eigenlijk te laat waren voor de bloemen, want het was de afgelopen week zo warm geweest en daarom was alles al verdord. Dat was dus ook de reden waarom we op de heenweg amper bloemen hadden gezien, op wat gele bloemetjes na. Wij besloten naar Paternoster te rijden, hier zouden nog wel wat bloemen te vinden moeten zijn, maar aangekomen in het centrum hadden we amper bloemen gezien. We besloten de bloemen te laten voor wat het was en over te gaan op plan B: het strand. Het was een prachtige zonnige dag dus het strand was een ideale plek om de middag door te brengen. Ik had mijn boek mee en Michelle genoot van het water. We zaten midden tussen de locals en nadat ik een zandkasteel had gemaakt met twee meisjes en een jongetje, wilde dat kleine jongetje ook wel met mij het water in. Totdat we zo dicht bij het water waren dat hij zich bedacht. Hij liep weer terug naar zijn mama maar gaf mij nog wel snel een handje – super lief! Na het strandavontuur moesten we ook wat eten, en helaas zag Paternoster er nogal leeg en dood uit. Dus besloten we verder te rijden naar een iets grotere stad. Hier zaten helaas geen gezellige restaurantjes dus hadden we de keuze uit een soort snackbar of een pizzeria, dan is de keuze snel gemaakt. ’s Avonds hadden we geen wifi en dus besloten we onze boeken te gaan lezen, het terrein was verder akelig leeg en stil en dat voelde best wel apart, gelukkig bleven we maar 1 nachtje.

 

 

Maandag 26 september

De volgende ochtend ontbeten we in een lege keuken en een lege tuin. We vertrokken al vroeg richting Kaapstad en nadat we de auto hadden ingeleverd bij Avis wilden we met een Uber naar Muizenberg. Dit bleek lastiger dan gedacht, of toch niet want de Uber die ik net geannuleerd had omdat ik het verkeerde adres had ingetoetst kwam gelukkig alsnog bij ons terecht.  Hij bracht ons naar het hostel wat we dachten te hebben gereserveerd, alleen bleek dit hostel dicht. Dan maar opzoek naar een ander hostel, hij zette ons niet uit en hielp ons mee iets anders te vinden. We kwamen uit bij Stoked Backpackers, best wel aan de prijs maar ook erg gezellig. We deelden een kamer met vier Duitsers, en ik wist dat meiden er een bende van konden maken, maar deze vier jongens konden er ook wat van. We besloten te gaan lunchen in een tentje bij het strand. Ik bestelde een lekkere lasagne en Michelle genoot van een cappucino en een broodje. Hierna liepen we over het strand terwijl de oceaan vol lag met surfers. Er was amper een golf te zien en toch lag het helemaal vol! Nadat we in de regen even hadden staan kijken gingen we boodschappen doen, want we zouden deze week gaan koken. De rest van de middag hingen we wat in het hostel en we sloten de dag af met pannenkoeken met suiker.

 

Dinsdag 27 september

Vandaag konden we een beetje uitslapen en daarna ontbijten tussen een hele groep Zuid Afrikanen. Hierna gingen we met de trein naar Simon’s town. Het treinkaartje koste nog geen twee euro en binnen twintig minuten waren we er al. Het weer werd er niet beter op. We liepen over de hoofdstraat langs allemaal prachtige oude huizen en gebouwen. De “town” was kleiner dan we dachten en door de regen was het ook nog doorlopen. We bekeken het haventje nog even en kwamen daarna terecht bij een bakker. Ze hadden niet echt taart, maar wel een soort chocoladekoek. Samen met een warme chocolademelk ging dat er best wel in. Nadat we met de trein terug naar Muizenberg waren gegaan, aten we de pannenkoeken van gisteren op als lunch en daarna genoten we van het snelle internet en onze boeken in het hostel. Om er toch nog even uit te gaan, gingen we aan het eind van de middag nog even naar het strand. Het weer was niet super maar gelukkig was het nu wel droog. We kwamen Douwe nog tegen, maar die herkende ons niet en terug in het hostel gingen we koken. Vandaag stond er pasta op het menu en ik hoopte maar dat het deze keer lekkerder zou worden dan de vorige keer. Gelukkig was dit ook zo en met een volle buik gingen we slapen.

 

Woensdag 28 september

Voor Michelle ging de wekker om half acht en nadat zij haar hele ochtendroutine had gedaan kwam ik rond kwart over acht ook mijn bed uit. Kleren aan, tanden poetsen en tas inpakken, binnen vijf minuten was ik klaar en konden we gaan ontbijten. We waren mooi op tijd en om half negen checkten we uit en brachten we onze tassen naar een beveiligd hok. Er stond ook al een man bij de receptie met een kop koffie en dat zou onze gids zijn voor vandaag. We sprongen bij hem achterin de auto en ik hoopte maar dat het weer zo zonnig bleef als dat het nu was. We reden weer door Simon’s town en het was leuk om hem allerlei verhalen te horen vertellen over dit stadje, kreeg het toch iets meer betekenis. Hierna gingen we door naar het bekende pinguïn strand en hier liepen we gewoon echt tussen de pinguïns, grappige beesten trouwens. We zagen ook nog jonkies! Nadat we zoals de waarschuwingen zeiden, onder de auto hadden gekeken of er niet toevallig een pinguïn zat, ging de tour weer verder. Op naar Cape Point! Ondertussen stopten we nog verschillende keren om van het uitzicht te genieten of om te luisteren naar Bobby’s, zo heette onze gids, verhalen. Uiteindelijk kwamen we aan bij Cape Point, hier liepen we in vijftien minuten de berg op en hadden prachtig uitzicht. Er stond een vuurtoren boven op de berg en we dachten zelfs nog  haaien en een walvis te zien. Onderweg naar beneden kwamen we een winkeltje tegen en ik vond precies dat waar ik naar opzoek was, Michelle zag een T-shirt en wilde hem wel of toch niet? Toen we een eindje naar beneden waren gelopen, besloot ze toch om terug te gaan en het t-shirt te kopen. Toen we weer onderaan de berg stonden bij Bobby bracht hij ons naar het oh zo bekende Cape of Good Hope / Kaap die Goeie Hoop. En ondanks dat we al bij Cape Agulhas waren geweest, het werkelijke Zuidelijkste puntje van Zuid Afrika, voelde dit wel meer als een punt. We stonden in de rij voor de welbekende foto en daarna genoten we nog even van het uitzicht vanaf de rotsen. De zee was wild, maar ondanks dat zagen we drie zeehonden op een rots zitten. We maakten nog een selfie met Bobby en toen was het tijd om terug te gaan. We zouden gaan lunchen in Muizenberg, maar Bobby bood ons een lift aan naar Kaapstad. Scheelde ons weer een trein/bus/Uber ritje en dus namen we deze graag aan. Helaas werd het door de wegwerkzaamheden later en later en stonden we pas om drie uur voor ons hostel. We hadden enorme honger en besloten een lekkere hamburger met patatjes te gaan eten. We relaxten in het hostel en ’s avonds gingen we toch nog even iets eten, kipnuggets van de Mac Donalds en daarna even boodschappen doen. De straat waarin we verblijven voelt heel westers aan en het hostel is erg leuk! Ik las ’s avonds het boek uit, wat ik die middag net naar uit de kast had gepakt en het contact met de andere backpackers was erg leuk! De douche was warm en hier zouden we onze laatste drie nachtjes alles binnen hand bereik hebben wat we nodig achten te hebben.

• 3 oktober 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *