Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Festival Hoi An

13-02-2014

Een kamer in het centrum van Hoi An is leuk, omdat je overal lopend heen kan en je voelt die heerlijke sfeer erg goed. Het heeft ook nadelen, om acht uur ’s morgens kwam er een fanfare?! Voor de deur langs, dan ben je meteen goed wakker. Ook ’s avonds was het erg lawaaiig door alle scooters. We gingen dus opzoek naar een andere kamer, Mehdi huurde een scooter en in die tijd pakte ik mijn tas in. We reden rond en keken in verschillende kamers. Uiteindelijk vonden we een hotel, met zwembad, voor 20 dollar per nacht. We haalden de tassen op en toen we terug kwamen was de kamer naar iemand anders gegaan. Wij konden nog wel een kamer krijgen maar dan moesten we wachten totdat de andere mensen waren uitgecheckt. Dat deden we dan maar en om twaalf uur konden we in de kamer. We besloten te gaan lunchen en hierna reden we naar het strand. Het was best koud op de scooter en op het strand waaide het super hard. De mooie blauwe zee die hier normaal te zien is, was veranderd in een grauwe Waddenzee. Nadat we wat gelopen hadden over het strand reden we terug naar het centrum, onderweg kwamen we een reisbureau tegen met motoren die Mehdi’s hart sneller lieten kloppen. We reserveerden een motor voor de dag erna en dan zouden we naar de Hai Van Pass gaan. Omdat het best koud is besloten we op zoek te gaan naar warme kleren en schoenen. Eerst een warme kop Vietnamese thee en koffie met een stukje taart, dat hadden we wel verdient. Het werd al een beetje donker en alle lampionnetjes in de straat zorgden voor een super gezellige sfeer. Hoi An heeft hele leuke kleine winkeltjes met van alles en nog wat, warme kleren en schoenen waren alleen wat lastiger te vinden. Normaal maken ze schoenen voor je op maat hier, maar omdat ik ze morgen al aan wou was dit niet handig voor mij. We vonden een winkeltje met sneakers alleen vroeg de vrouw 1 miljoen dong voor de schoenen. Zo,n 35 euro. Dat wou ik er niet voor betalen en nadat ik Mehdi zijn pokerspelletje afdingen had laten spelen, betaalde ik nog maar 350.000 dong. Hierna besloten we de scooter te gaan zoeken. Die hadden we ergens geparkeerd toen het nog rustig was, nu was het super druk en wisten we niet meer waar we zoeken moesten. Uiteindelijk wachtte ik en ging Mehdi zoeken. Halverwege herinnerde ik waar de scooter was, dus toen moest ik opzoek naar Mehdi. Ik besloot maar gewoon te wachten bij de scooter en na 15minuten had Mehdi die ook gevonden. Beetje jammer dat de scooter niet wou starten, dan maar terug lopen want het was niet zo ver naar het scooter verhuur winkeltje. De man had vaker problemen gehad met starten dus er was geen probleem. We liepen nog wat door de gezellige straatjes, zagen clowns en mensen die spelletjes deden. Uiteindelijk besloten we aan de rivier te gaan eten, ik bestelde de ‘white rose’ varkensvlees in rijstpapier. Het was best lekker alleen niet genoeg om vol van te raken. Mehdi had een steak met patatjes maar dit stelde ook niet zoveel voor. We besloten naar ons, inmiddels, vaste restaurantje te gaan en hier at ik een pizza en Mehdi had noedels. We liepen terug naar ons hotel en waren erg moe dus vielen snel in slaap.

Hoi AnStrand

• 25 februari 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *