Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Sri Lanka 6 augustus

Om negen uur ging de wekker en pakten we onze spullen bij een. We gingen op zoek naar een restaurant om te ontbijten en namen weer een lekkere rotti, ik met banaan en Mehdi met kaas. Na ons ontbijt, waar we zoals gewoonlijk weer lang op moesten wachten, moesten we nog opschieten ook. We wilden snel gedag zeggen tegen de vrouw van het guesthouse, maar die liet ons ook wachten. Mehdi wou al bijna weggaan, ik bleef geduldig wachten. Het geduld werd beloond, we kregen een groene vrucht mee en een aantal bananen. Ze vertelde dat ze die gisteren geplukt had en dat we moesten wachten tot de schil zacht was, het zou een aantal dagen duren. Het was een vriendelijk gebaar. Hierna haasten we ons naar het station waar we om vijf voor elf de trein naar Nanu Oya, een plaatsje vlakbij Nuwara Eliya. We kochten een tweede klas treinticket en sprongen in de trein. We vonden een plaatsje om te zitten en we zaten midden tussen de lokale bevolking. Ik wou geen tumtum meer uitdelen omdat een ander meisje dat volgens mij niet lekker vond, wel had ik meelkoekjes gekocht. Twee jongetjes zaten me aan te staren en het oudste jongetje was erg blij met het koekje. Zijn jongere broertje vond me maar eng, hij begreep pas later dat het lekker was, toen gaf ik halsnognog een koekje en zijn moeder lachte vriendelijk naar ons. De treinreis zou ongeveer twee en een half uur duren, al was het maar een afstand van 65 kilometer. 26 kilometer per uur gemiddeld dus. Het uitzicht was prachtig we reden over bruggen, door tunnels en langs stijle afgronden. Overal waren theeplantages te zien en de hoogteverschillen waren indrukwekkend. We zaten dicht bij de deur en hingen op rustige stukken uit de deur. Op een gegeven moment kwamen er twee mannen eneen vrouw tegenover ons zitten, ze maakten een praatje met ons en het werd ons maar weer eens duidelijk gemaakt wat een rommel Sri Lankanen overal maken, snoeppapiertjes werden zo het raam uitgegooid en dit alles zonder blikken of blozen. We stonden uit het niets twintig minuten stil en reden daarna ook uit het niets weer verder. Om twee uur kwamen we eindelijk aan in Nanu Oya. We zagen de eerste klas wagon en waren blij dat we hier geen 1000 roepie per persoon extra voor hadden betaald, we hadden dan niet uit het raam of uit de deur kunnen hangen en waren ook geen lokale bevolking tegen gekomen. Na de trein wilden we verder met de bus, natuurlijk ging iedereen verder met een tuktuk, auto of minibusje. Na nog geen 2 minuten lopen stonden we bij de bussen en de juiste bus was snel gevonden. Het uitzicht bkeef prachtig. Na ongeveer een half uurtje kwamen we aan in Nuwara Eliya, ik liep een kwartier achter Mehdi aan. Achteraf bleek dat we in een rondje hadden gelopen, hierna bekeken we samen de kaart en hadden we snel de plek met alle hotels en guesthouses gevonden. We struinden er heeeeel veel af en betaalden uiteindelijk 2000 roepie voor een kamer in Vijitha Inn een koloniaal huis met een mooie tuin. Binnen was alles nogal donker en er was helaas geen wifi. Nadat we onze tassen hadden gedrop waren we allebei erg toe aan eten, de lunch hadden we wederom over geslagen en op alleen wat koekjes kun je niet leven. We liepen terug naar het busstation in het midden van het centrum. We zagen weinig restaurantjes maar wel een heel aantal bakkertjes. We gingen naar binnen bij De Silva Food Centre. We namen allebei fried rice met chicken. Jammer dat we eerder botten met kip kregen dan kip met botten. Na ons eten wilden we ook wat lekkers voor vanavond meenemen. Het werden twee donuts een chocolade cakeje en een stukje chocola. We liepen nog wat rond tussen alle koloniale huizen. Dit was op zich wel een mooi stadje, er was een golfbaan en er liepen paarden rond. Er was een marktje. In het hotel waar we nu verbleven konden we maar een nacht slapen, daarna zou de kamer gereserveerd zijn. We liepen nog bij een aantal hotels binnen om te kijken naar kamers. Een daarvan was het Alpins Hotel. We moesten vier trappen op om uiteindelijk bij een prachtige kamer uit te komen, ‘thats a jacuzi bath sir’ werd geantwoord toen Mehdi naar de badkamer vroeg. Ik moest wel lachen het was wel leuk om te zien waar de mensen met hun privé auto inclusief privé chauffeur en privé gids sliepen. Natuurlijk kon hij de prijs van de kamer niet vertellen, zoals overal werd ereerst over de prijs gepraat met de baas. Het start bod lag in ieder geval ver boven ons budget, 111 dollar. ‘for a week sir?’ durfde Mehdi nog te vragen ‘no for 1 night sir’ Terug in onze betaalbare kamer keken we een film, want we betaalden dan wel 2000 roepie we hadden wel een tv. Ik las mijn boek en viel in slaap en Mehdi wou om kwart over tien nog wat eten. Alle kleren die we meehadden maar aan dan en op naar buiten, leuke lampjes in de tuin zeg! We vonden nog een soort streetfood restaurant waar we een portie patat bestelden en daarna gingen ze ook dicht. We liepen door de lege straat weer terug en het leek echt een beetje een spookstad. Aangekomen voor het hek van ons guesthouse bleek alles op slot en donker te zijn. We klommen over het hek en klopten op de deur. Een japans meisje zag ons maar deed verder niks. Zou de eigenaar al slapen? Na kei hard op de deur gebonkt te hebben was daar een engels klinkende stem, het was een gast en niet de eigenaar. Hij kon de deur niet openen, maar vond gelukkig wel een andere deur die open was en liet ons binnen. Gelukkig konden we toen lekker slapen.

Nuwara Eliya

• 7 augustus 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *