Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Sri Lanka 10 augustus

De wekker ging om half negen, maar ik was al wakker. Vandaag zouden we de tempel met de tand van Boeddha gaan bekijken. Van half tien tot elf uur was hier een speciale seremonie, waarbij boeddhisten het ontbijt voor boeddha gingen offeren. We hadden eerst ontbijt in het guesthouse, heerlijke thee met een eitje en wat broodjes. Hierna gingen we op de motor richting de tempel. Veel wegen zijn hier eenrichtingsverkeer en het was behoorlijk druk op de weg. Toen we bij de tempel aankwamen moesten we eerst door een beveiligingspoortje en daarna moesten we 1000roepie per persoon neertellen om naar binnen te mogen. Eerst nog onze helmen en schoenen afgeven en toen de mensenmassa in. Ons bonnetje werd al snel omgewisseld voor twee cdtjes met informatie over de tempel, alleen jammer dat er geen afspeel mogelijkheden waren. In de tempel waren verschillende mensen aan het trommelen en muziek maken. Dit zou wel de seremonie zijndie hoorde bij het offeren. We gingen rechtsaf en Mehdi liep achter mij, met al die mensen om ons heen lette ik extra goed op mijn tas. Toen moesten we de trap op. Grappig om te zien dat ik even groot was als de Sri Lankaanse bevolking als ik een of twee tredes lager stond, zodra ik op dezelfde tree stond was ik een heel stuk groter. Heel veel mensen hadden opengevouwen bloemen bij zich, ook veel jonge kinderen gingen mee. Aangekomen op de bovenste verdieping werd de lange rij gesplitst in een rij die snel ging en een rij waar je lang moest wachten. Eigenlijk werden wij automatisch in de rij geduwd die snel ging, maar wisten net op tijd er voor te kiezen om lang te wachten. Wat het verschil was wisten we niet, maar voor die 1000roepies wilden we niks missen. Voor ons stond een gezin met een vader, moeder, opaen twee jonge kinderen. We raakten met de vader in gesprek en hij legde uit dat je in deze rij dichterbij de tand mocht komen. We hadden dus de juiste keuze gemaakt. Nu was het wachten en mensen kijken begonnen. Er was ook een klas van een meisjesschool aanwezig, allemaal in witte jurkjes met rode strikken in het haar. Ze lachten allemaal nieuwsgierig en wisten precies hoe ze moesten doen toen de offeringsschaal met bloemen langs kwam. Het is prachtig om te zien hoe mensen volledig op kunnen gaan in het Boeddisme. De vader legde uit dat een regel in het Boeddisme is dat je iedereen met wat voor geloofsovertuiging ook moet respecteren. Toen hij ons vroeg waarin wij geloofden en wij vertelden dat we geen geloof hadden respecteerde hij dat, maar vond hij het wel erg grappig. Hij kwam hier met zijn gezin gemiddeld twee keer in de maand, maar sommige mensen gingen volgens hem elke week. Nadat we lang gewacht hadden en langs het hoekje kwamen met ouders met baby’s die daar op de grond zaten, was het zo ver. Wij mochten de kamer in kijken waar de tand van Boeddha zich bevond. Wel precies 15 seconden. Foto’s maken was onmogelijk, maar de kamer was prachtig met heel veel goud, natuurlijk kon je de tand niet zien die zat in een doosje die in een doosje zat in een ander doosje. Hierna zagen we nog een aantal andere ruimtes. Vooral de mensen vond ik indrukwekkend om te zien. We liepen ook nog even het grand palace in en het stelde allemaal niet zoveel voor. Buiten op het trappetje praatten we wat en genoten van de rust, de ruet werd verstoord door jongens die een heel eind verderop stonden te staren en te zwaaien naar ons, waarom ze dit deden begreep ik pas op het moment dat er een aapje over ons heen sprong en de trap afrende. Gevolgd door nog drie andere aapjes. Mehdi lachte me uit omdat ik er van schrok, ik lachte hem vervolgens uit omdat hij schrok van een van de vele straathonden. Hierna hadden we wel even weer genoeg tempels gezien. Toen we onze schoenen en helmen ophaalde, vroeg de man hier 200roepie voor. Mehdi was klaar met de mensen in Shit Lanka en gaf het geld, dit verdween alleen niet in de donatiebak, maar in de broekzak van de man. De mensen die na ons hun schoenen kwamen ophalen hoefden niks te betalen, nou ik hoop dat de man gelukkig wordt van zijn 1,33euro. Hierna reden we naar het bedrijfje waar we onze motor hadden gehuurd om te vragen of we de motor nog een dag konden hebben. Hier was jammergenoeg niemand aanwezig en terwijl een toegesnelde man wel wou proberen te bellen, hadden wij geen zin om weer tien keer vijf minuten te wachten. We zouden later wel terug komen. Nu eerst lunchen, dat deden we op dezelfde plek als gisteren, al was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Waar was het ook alweer? Hoe kom je daar dan? We reden er voor langs, kwamen erachter dat het daar was, maar omdat het eenrichtingsverkeer was moesten we eerst weer een heel groot rondje maken langs de klokkentoren om er te komen. Op een gegeven moment ging ik lopend kijken of we in de goede straat zaten en vond ik de plek. Er was alleen geen parkeerplek. Ik bleef op de hoek wachten terwijl Mehdi ging parkeren, ik dacht dat we elkaar nooit weer terug zouden vinden, maar na 10 minuten kwam hij er dan toch aan. We aten en dronken een kik cola. Het was inmiddels half twee en ondanks de regen die soms met bakken uit de lucht viel wilden we toch opzoek naar het stukje natuur met allerlei watervallen. 22 kilometer van Kandy vandaan volgens Mehdi’s tablet. We verdwaalden wel honderd keer en na twee uur waren we er nog niet, maar we zagen prachtige thee velden, uitzichten en mensen. Lachende mensen, rijdende mensen, zwaaiende mensen, kinderen. Nadat ik watermeloen had gekocht, 1 kilo voor 33 cent en hier van genoot, was Mehdi in gesprek met een local die ons maar weer duidelijk maakte dat we weer de verkeerde kant op reden. Uiteindelijk reden we op een super smal weggetje de berg op en kwamen bij een piep klein winkeltje met een heel lief vrouwtje. Ik kocht koekjes en hier bleek een bord te staan met afstanden richting de watervallen, bergen en tempels. Inmiddels was het al kwart voor vier, maar besloten we toch om nog naar een waterval te gaan. De hele weg er naar toe was al fantastisch maar het uitzicht op de waterval, zonder ook maar een toerist in de buurt, maakte onze dag geweldig. We konden er maar kort van genieten want we hadden van te voren gezegd dat we om halfvijf terug zouden gaan. We wilden niet in het donker over de smalle onverharde onverlichte weggetjes hoeven rijden. Het laatste stuk richting Kandy kwamen we een andere motorrijder tegen die voor ons aan reed, zoveel vriendelijke mensen op een dag hadden we nog niet gezien. Nu deel ik vooral de leuke momenten met jullie, maar wees maar blij dat jullie de spierpijn van zo’n dagje achterop de motor niet voelen. Daarnaast viel het avondeten ook niet mee. We waren kapot van de prachtige lange rit. Rond half negen verzamelden we pas al onze kracht om op zoek te gaan naar eten. Bijna alles bleek al dicht te zijn en drie avonden achter elkaar pizzahut was teveel. Dus belanden we in een klein druk restaurant, er waren meer toeristen die laat wilden eten. Ik bestelde sweet en souer met kip, zag er prima uit. Mehdi bestelde rijst met kip curry. Ik had al het kippenvlees, hij had alle botten. Daarnaast was alles volledig koud, alles werd gestapeld weer terug gegeven en hij bestelde hetzelfde als ik had, zijn favoriete uitdrukking kwam nog wel even naar boven Shit Lanka. Wel vriendelijk dat we de mislukte koude curry niet hoefden te betalen. We sloten de dag af met een toetje bij pizzahut. Ik sliep direct terwijl Mehdi zich wat ziekjes voelde.

Kandy

• 11 augustus 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *