Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Onderwijsexpeditie 2015 Malawi – dagboekverhaal 8

8 mei 2015 Donald Fraser Guesthouse Embangweni

Tikkertje spelen

Laat slapen en weer vroeg op. Een zware ochtend dus inclusief padden. Geen water om te poedelen en zelfs niet om je handen te wassen. Een m&mtje en daarna het gebruikelijke witbrood met pindakaas. De bus was weer te laat, ik had ook niet anders verwacht. Door de regen van afgelopen nacht was de weg nog hobbeliger dan normaal. Kotsmisselijk kwamen we aan op stage, ik was niet de enige. De kinderen hadden net de dagopening gehad en waren onderweg naar de lokalen. Mijn twin wou eigenlijk dat ik begon met lesgeven, maar van mij mocht hij eerst. De eerste les was Engels en die ging net zo moeizaam als gisteren en eergisteren bij mij, gelukkig maar. Hierna mocht ik rekenen geven en dit ging ongelooflijk goed. Eerst in groepjes overleggen welk antwoord niet in het rijtje van vier antwoorden thuis hoort, daarna gingen de kinderen op volgorde staan met sprongen van 500, 200 en 100. Super leuk om te zien. Na deze les was het pauze. Mijn bedoeling was om de kinderen tikkertje te leren. Dit liep anders dan verwacht. Ze renden allemaal alleen achter mij aan. Bernice kwam me helpen, of het aan haar uitleg lag of dat de kinderen het gewoon veel leuker vonden om achter mij aan te rennen, weet ik niet. Ze haden in ieder geval lol. Toen ik weer bezweet in de klas zat was het tijd voor Chichewa. Erg saai/ GEen actieve werkvorm en samen met de kinderen viel ik bijna in slaap. Hierna moest ik nog SES geven en ik besloot te beginnen met een energizer.

“If you’re happy and you know it clap your hands. Clap Clap. If you’re happy and you know it clap your hands. Clap Clap. If you’re happy and you know it and you really want to show it, if you’re happy and you know it clap your hands. Clap Clap.”

Hierna waren de meeste kinderen weer wakker geschut en kon ik weer verder met de les. Zelf zei ik verschillende woorden in het Chichewa en de kinderen moesten dit nazeggen. Daarna gingen ze druk bezig met de placemat. Eerst alleen, daarna met z’n tweeën en daarna in groepjes. Super leuk! Na de les kreeg ieder kind een sticker en een high five. Met een grote glimlach liepen de meeste kinderen het lokaal uit. Drie kinderen bleven bij de deur staan om hun pen met een knikje en een buiging terug te geven – wat een dankbaarheid! Na alle lessen begonnen we meteen met evalueren en voorbereiden van de lessen voor maandag.Terwijl we dat deden kwamen er kinderen vragen om stickers. Dat was wel heel schattig. Er kwamen ook nog twee meiden in schooluniform uit Standard 8 een praatje maken. Ze gingen door hun knieën en deden erg onderdanig. Ik gaf meteen aan dat dit niet nodig was en hierdoor werden ze een beetje verlegen. Na het voorbereiden konen we even kort genieten van de zon. Daarna was het tijd om op onderzoek uit te gaan naar de vijf pijlers van het sterschoolmodel. Mandy, Yanoula en ik gingen in gesprek met de mothergroup en het schoolbestuur. Twee mannen en een vrouw, samen met onze twins op stoelen en bankjes in de zon. Flesjes frisdrank erbij en plakken witbrood. Een erg leuk gesprek dat ons liet inzien hoe belangrijk de moeders eigenlijk zijn. Hierna gingen we nog even op de foto en nog even oefenen met plassen in een gat. Met de nadruk op ín het gat en niet ernaast. Terug in het guesthouse genoten we van de zon en schreven Mandy en ik het verslag. Ik genoot nog even van mijn bed en viel per ongeluk in slaap. Om een minuut voor zes wekte Vera me en moesten we naar de groepsevaluatie. Aan de hand van een kaart moesten we ons gevoel beschrijven. Daarna zochten we een kaart uit om voor iemand te schrijven, ik mocht iets voor Floor schrijven. Na de evaluatie was het alweer tijd voor het avondeten en de patatjes werden onder luid gejuich in ontvangst genomen. De geschreven kaarten werden intussen ingeleverd bij Michelle. Om half negen was de dagafsluiting. In een donkere eetzaal stonden in het midden kaarsjes in de vorm van een hart. Een ieder van ons mocht er een kaarsje inzetten en vertellen wie we dit lichtje gunden of van wie we een lichtje gekregen hadden. Erg emotioneel. Opgelucht en voldaan liepen we terug naar onze kamer. Na nog even gekletst te hebben met wat andere meiden nam ik een koude douche en kroop daarna onder de klamboe.

• 8 mei 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *