Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Onderwijsexpeditie 2015 Malawi – dagboekverhaal 7

7 mei 2015 Donald Fraser Guesthouse Embangweni

Besef

Nog vroeger dan gisteren begon het eerste geschreeuw en gegil. Er hadden een paar medereizigers op de “niks to do list” van Yanoula en Lenneke geschreven dat ze ontbijt op bed wilden. Dat konden ze krijgen ook. Gisteren waren de eerste voorbereidingen al getroffen op de markt, een zakje gedroogde visjes inclusief vislucht. De dames die ontbijt op bed kregen, genoten er alleen niet zo van – dat was te horen ook. Om vijf uur kwam onze officiële wekker – Lenneke en Yanoula:

“Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach, want wie vrolijk is in de morgen die lacht de hele dag. Ja die lacht de hele dag! Goedemorgen!”

Het ontbijt stond precies om zes uur op tafel en ik genoot van de meegebrachte hagelslag. Na het ontbijt moesten we ons verder klaarmaken, douchen zat er amper in, omdat er geen water was. Om kwart voor zeven stonden wij te wachten op de bus:

“Bussie komt zo, bussie komt zo, nog eventjes geduld want het busje komt zo”

Rond kwart over zeven kwam de bus dan eindelijk. Toen we het terrein van onze stageschool opreden waren er naast onze twins ook tientallen kinderen. YES! Daar kwamen we voor. De kinderen snelden naar een open plek waar de dagopening plaats vond. Eerst een luisterspelletje “hands up” “hands down” daarna met alle handen op het hart het volkslied, gezongen door de kinderen zelf – onbeschrijflijk. Hierna werden er nog wat woorden in het Chichewa gezegd en toen begon het laatste lied. Dit lied werd ingezet door een super schattig meisje uit Standard 7. Zij zong voor, de rest zong na. In de tussentijd liepen de “learners” klas voor klas naar het lokaal. Prachtig! In mijn klas waren er 21, 22, 23 nee toch 24 kinderen aanwezig. Een voor een druppelden ze nog binnen. Happy gaf de eerste les en gebruikte meteen allerlei coöperatieve werkvormen en energizers. Hierna mocht ik en met de vertaling van enkele woorden, super traag Engels praten en de hulp van Happy ging de les redelijk. Het doel was alleen veel te moeilijk en hierdoor verliep de les toch redelijk stroef. Na mijn les hadden de kinderen pauze. Ik ben lekker in het gras gaan zitten en heb wat foto’s gemaakt. Op een gegeven moment werden de kinderen naar de klas gestuurd. Mijn twin zat er alleen niet terwijl de hele klas vol zat met wachtende kinderen. Nadat ik mijn twin had opgehaald gaf hij nog een les SES en daarna mochten de kinderen echt naar huis. Heerlijk om te zien dat de kinderen ook kunnen lachen in de klas. Na de lessen heb ik samen met Kondwani achterin het lokaal feedback gegeven en de lessen voor morgen voorbereid, ik mag zowel rekenen als SES geven. Hierna ging ik met Mandy, Amber en Floor lekker buiten zitten tussen alle kinderen. Ik leerde een aantal kinderen een klap spelletje. In de tussentijd was het ook al twaalf uur. Tijd om te lunchen. Samen met de twins, Michelle, Bernise en heel veel kinderen lunchten we onder een boom. Hierna was het ook al tijd voor het huisbezoek. Samen met Kondwani, Michelle en Bernise gingen we eerst naar Victoria uit Standard 4 en daarna naar Jozef uit Standard 4. Het was maar een klein stukje lopen tussen de (mais)velden door, genietend van de warmte van de zon. Het huisje van Victoria was klein en zat stampvol met hele hartelijke mensen. De stroopwafels waren meteen goedgekeurd en een rondleiding kon natuurlijk niet ontbreken. Een polaroid foto van mij en het gezin had voor hen zoveel waarde, ontzettend mooi om te zien. De andere cadeautjes werden erg gewaardeerd en de ballon zorgde voor zowel gehuil als gelach. Toen was het tijd om te gaan. Bij de familie van Jozef zaten we buiten en Jozef zelf was nergens te bekennen. De moeder, oma’s en broertjes en zusjes waren er wel. Ik maakte een aantal foto’s die hartelijk in ontvangst werden genomen daarna deelde ik de stroopwafels. De overgebleven stroopwafels kreeg de oma met twee tanden die veel lachte en knikte en bedankte. De kinderen aten stukje voor stukje, kruimeltje voor kruimeltje. Stralende koppies dus! Inmiddels was Jozef er ook. De cadeautjes werden uitgepakt en vooral de ballonnen maakten de kinderen blij. Wat een klein cadeau en zo’n groot geluk. Terug op de stageschool moesten we nog even wachten op Amber en Floor. We deelden snoepjes uit aan de twins en na het drop avontuur durfden ze niet meer zo goed. In de bus terug naar het guesthouse kwam bij mij het besef. Besef van hoe slecht ze het hier hebben en hoe gelukkig ze zijn. Besef hoe goed wij het in Nederland hebben en hoe weinig we dat allemaal waarderen. Besef dat de verschillen in de wereld zo groot en oneerlijk zijn. Besef dat ik gelukkig ben. Ik heb bewust geen foto’s gemaakt tijdens het huisbezoek (op de polaroid foto’s voor de familie na) ik heb er wel ontzettend van genoten en ik hoop dat deze herinneringen goed opgeborgen zijn in mijn hoofd.

 

• 7 mei 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *