Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Onderwijsexpeditie 2015 Malawi – dagboekverhaal 4

4 mei 2015 Donald Fraser Guesthouse Embangweni

Zittend in de zon in een lange rok en sokken in mijn slippers, schrijf ik dit verhaal.

Vandaag begon de dag al vroeg, het moet zo´n half zeven zijn geweest. De zon scheen door het raam naar binnen en de geluiden vulden de kamer. Het gekraai?! van de onbekende vogels en het geschreeuw van Afrikaanse kinderen. Om zeven uur konden Vera en ik onze nieuwsgierigheid niet meer onderdrukken en kropen we uit bed. Veel andere studenten waren al op. Verlegen kinderen en kinderen met hun mondje op de juiste plaats, met of zonder uniform, met of zonder (soort van) schoenen. Alles kwam voorbij. Veel kinderen wisten “hello, how are you?” nog wel uit te spreken. Daarna kwam er niet veel meer dan “yes”. Napraten gebeurde ook veel. Om acht uur stond het ontbijt klaar, daarvoor hadden veel mensen al “gedoucht”. Dit was ook mijn idee, verder dan wassen met het washandje kwam ik niet. Het ontbijt kwam en bestond uit een gekookt ei en witte boterhammen met pindakaas. Hierna kregen we het reisschema te horen en om half tien vertrokken we nar de TTC oftewel de Pabo. Hier werden we welkom geheten en kregen we een rondleiding. Naast een enorme administratie zagen we klaslokalen en de kamertjes van eerste jaars studenten. We kwamen in een lokaal met studenten en wij mochten deze hele les bijwonen. We zaten lekker gemixt en kwamen in gesprek over van alles en nog wat. De les ging over breien. Naast een klassikale terugblik – oriëntatie en uitleg mochten we daarna in groepjes gaan oefenen. Twee breinaalden en een roze of oranje bolletje wol per groepje. Nou mam, je kunt trots op me zijn! Het was hilarisch! Daarna gingen we terug de klas in om te evalueren. Koekjes en flesjes waren in de pauze ook aanwezig. Gesprekken kwamen op gang en de eerste Facebookaccounts werden uitgewisseld. Toen was het tijd om te rennen naar het guesthouse, want de twins stonden op ons te wachten. Dit was alleen niet het geval, maarja TIA (This is Africa) Het eten stond al koud te worden, maar we zouden samen met de twins eten, dus we moesten wachten, wachten en nog langer wachten. Met kaartjes en bewegingen erop werden we aan onze twin gekoppeld. Hoe mijne heet weet ik even niet meer, maar zijn naam betekent in het Engels Happy. Na een gezamenlijke maaltijd deden we enkele kennismakingsspelletjes. Mijn twin was een man die les geeft aan 10 tot 15 jarige jongens en meisjes. Na de kennismaking gingen we naar het sportveld. Het was de bedoeling dat we gingen voetballen, volleyballen, dansen of iets van basketbal. Van dit alles kwam voor mij vrij weinig, want de eerste beste (kei harde) volleybal kwam verkeerd op mijn vingers terecht. Hier heb ik de rest van de middag last van gehad (of ze nou blauw of paars waren was niet duidelijk te zien) Wel heb ik genoten van alle mensen die aan het speln en sporten waren. Hoe later het werd hoe meer kinderen er waren. Foto’s maken was redelijk “gevaarlijk” je krijgt namelijk alle kinderen achter je aan. Wel heel leuk natuurlijk maar ook erg overweldigend. Na dit hele gebeuren liepen we terug naar het guesthouse en namen afscheid van de twins. Een klein uurtje kregen we tijd voor ons zelf. Dat is het moment waarop ik dit verhaal ben begonnen. Vier kinderen keken me aan en waren aan het spelen met bloemetjes. Als je in deze bloemetjes kneep sprongen ze open. Uit onze kamer haalde ik en blauw ballon. De kinderen kenden het wel en nadat ik hem had opgeblazen begon het hooghouden. Onbetaalbaar die gelukkige gezichtjes. Om zes uur was het spelletje afgelopen want we hadden overleg met ons reisgroepje. “Wat is je het mest bijgebleven van vandaag?” Dat was de vraag die centraal stond. Ook praatte we nog even over de twins en toen konden we aan tafel. Elke avond is er iemand die een moment, quote, verhaaltje, liedje of iets dergelijks met ons deelt een moment of meditation – m&mtje dus. Hierna moesten we bijna direct weer naar de eetzaal voor de dagafsluiting. De lichten gingen uit, de stoelen stonden in een kring. Lenneke en Yanoula kwamen binnen met een kaars. Het was natuurlijk 4 mei en na de 2 minuten stilte zongen we gezamenlijk het Nederlandse volkslied. We kregen de dagplanning van de volgende dag te horen en toen ging het licht weer uit. Yanoula zong een prachtig liedje wat ze ook altijd voor haar kinderen zingt. Alle spanning, gevoelens en indrukken van die dag kwamen eruit. Logisch dat je mee doet aan de onderwijsexpeditie als individu en terug komt als groep. “You’ve got a friend” en het spel weerwolven behoorde nog tot de avondplanning en hierna gingen we lekker slapen onder onze klamboe.

• 4 mei 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *