Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Onderwijsexpeditie 2015 Malawi – dagboekverhaal 13

13 mei 2015 Donald Fraser Guesthouse Embangweni

De dag bezon zoals gewoonlijk weer om kwart over vijf. Ik had super slecht geslapen en ruzie gemaakt met de klamboe. Eva gilde het hele guesthouse bij elkaar met de mededeling dat de douche het deed. Ik sprong uit bed en rende naar de douche. Helaas toen ik uitgekleed was en alle benodigdheden had gepakt voor een heerlijke douche, kwam er geen water meer uit. Helaas… Na deze teleurstelling heb ik me maar even gewassen en toen was het alweer tijd voor ontbijt. Na het ontbijt werden de laatste spullen voor de stageschool verzameld en toen was het tijd om voor de laatste keer naar de stageschool te rijden. Het voelde vreemd. Op de stageschool stonden onze twins ons al op te wachten. Ik gaf een les over de verschillen tussen Nederland en Malawi aan de hand van het Jip en Janneke boek “two kids from Holland.” De kinderen moesten daarna zichzelf tekenen en hun naam opschrijven. Ze kozen drie dingen uit Malawi en tekenden en schreven dit op. We maakten ook nog een groepsfoto buiten en een foto van mij en Happy samen. Happy kreeg deze foto’s van mij als polaroid en was hier erg blij mee. Na mijn les was het pauze. Daarna was het nog al onduidelijk wat we moesten doen. Het was immers half tien, tijd voor het afscheid, maar de directeur was nergens te zien. Rond tien uur zaten alle kinderen weer netjes in de klas en Happy zei dat ik ze mee mocht nemen naar buiten. Onder drie grote bomen moest iedereen rustig gaan zitten. Dat lukt natuurlijk nooit dus ging ik er maar tussen zitten. Na vijf minuten zaten we nog steeds, de kinderen werden onrustig. Ik besloot “if you’re happy and you know it” te zingen en zittende bewegingen te gebruiken. twee meisjes uit standard 4 zongen uit volle borst mee. Er kwamen steeds meer kinderen omheen zitten en staan. Dit was mijn afscheid van de kinderen. De onderdirecteur leidde het hele afscheidsprogramma. Standard 2 zong een liedje “goodbye” Standard 6 probeerde een vorm van acrobatiek te laten zien, alleen lukte dit niet zo goed op het zand. Uit standard 7 kwamen twee meisjes een gedicht voordragen/zingen. Het was het allemaal net niet, maar daardoor hoefde ik gelukkig ook niet te huilen. Na deze acts zongen wij nog het lied “we wanne thankyou” daarna was het tijd om in het gastenboek te schrijven. Michelle deed dit namens onze hele reisgroep. De bus stond al op ons te wachten en nadat we de laatste ballonnen hadden uitgedeeld reden we weg. Een heel groot deel van de kinderen renden achter de bus aan. Sommigen zelfs enkele kilometers. Ik bleef zwaaien, wat een dankbaarheid. En toen kwamen de tranen, gelukkig was de sfeer in de bus super. Happy zat naast me en de muziek stond hard. Nadat we de andere studenten en twins hadden opgehaald werd er zelfs gedanst. Dit kwam mooi van pas voor de korte filmpjes die bij het guesthouse werden gemaakt. Hier moesten namelijk de Nederlandse studenten met de twins, om de beurt, dansen. Na de filmpjes en foto’s en één uur wachten was het tijd voor de lunch. Ik at wat rijst maar voelde me eigenlijk helemaal niet lekker. Vjera adviseerde me om even te gaan liggen. Na een half uurtje wekte Vera me en was Happy al onderweg naar buiten met een stoel voor mij. Wat een lieverd is het ook. Buiten maakten we een halve kring van stoelen, eerste jaars studenten van de TTC maakten de andere helft. Toen begon het afscheidsprogramma van de TTC en Jozef. Eerst waren er theater stukken in het Chichewa en Engels. Er werd ook gezongen en poëzie voorgedragen. Om sommige dingen kon ik wel lachen om andere dingen iets minder, omdat ik het niet begreep. Happy had het in ieder geval ontzettend naar zijn zin. Als tiende act moesten wij, de Nederlandse studenten, ons lied zingen “you’ve got a friend” Ook lieten we onze dans zien op het liedje Geronimo. Happy vond het leuk. Na onze dans was het tijd voor de typische Malawiaanse dansen, inclusief de traditionele kledij en muziek. Erg leuk om te zien. Inmiddels was het hele dorp erbij komen staan inclusief kinderen, die enthousiast mee dansten. Er was ook ruimte om zelf mee te doen. Wat een ervaring!

Toen brak het minder leuke moment aan: afscheid nemen van de twins. Cadeautjes werden uit de slaapkamers gehaald en ontzettend dankbaar aangenomen door de twins. Happy kreeg van mij het Jip en Janneke boek, 4 schriften een etui met inhoud en notitieblaadjes en snoepjes. Zijn waardering was groot. “I’ll miss you” en verschillende knuffels. Ook de andere twins namen afscheid met lieve woorden, een handdruk en knuffel. We maakten nog een groepsfoto en toen gingen zij in de bus terug naar hun huis. Enkele twins lieten en traantje, er werd veel gezwaaid en we renden kort achter de bus aan. Dat was dat. Bernice nam ook afscheid, ze gaf me een knuffel en een groot compliment “I really enjoyed watching you playing with the children from the school and the village, you are an entertainer” Wat een lieve vrouw is het ook! Na het afscheid kroop ik weer in bed, ik voelde me echt niet lekker. Om zes uur moest ik er toch uit voor de groepsevaluatie. We kregen vier kleuren briefjes en op elk briefje kwam iets anders. Wat laat je achter in Malawi, wat neem je mee uit Malawi, wat zou je willen veranderen dat boven je macht ligt, wat was je hoogtepunt van de reis. Briefje voor briefje schreven we vol om het onder het genot van een knakworst met elkaar te delen. Ik hoefde niet. Ik kroop nog even weer in bd en toen moesten we eten. Vera kwam naast me zitten en had een prachtige doek om, gekregen van haar twin. Van Jozef had ze een schilderij gekregen. Dit schilderij was gemaakt op de dovenschol en als we wilden konden we er ook een kopen. Na mijn maaltijd bestaande uit aardappelen, ja aardappelen, ging ik naar Jozef. Jozef was naar de dovenschool geweest om nog meer te halen. Ik kocht er eentje. De laatste groepsevaluatie begon om acht uur. We kregen de opdracht om buiten opzoek te gaan naar drie quotes. 1 over jezelf, 1 voor de groep en 1 voor Malawi. Dit alles moest naar aanleiding van de reis zijn:

“Als je perfectionisme niet loslaat zul je altijd falen”

“Het leven overkomt je, terwijl je bezig bent plannen voor iets anders te maken”

“Het geheim van vooruitkomen is beginnen met lopen”

Met een groepsknuffel ronden we de dag af. Ik besloot nog snel even mijn koffer in te pakken, een stukje te lezen en daarna lekker te gaan slapen.

• 13 mei 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *