Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Onderwijsexpeditie 2015 Malawi – dagboekverhaal 12

12 mei 2015 Donald Fraser Guesthouse Embangweni

Rond half 6 begint de haan te kraaien, ik draai op mijn buik en even voelt het alsof ik thuis ben. Om kwart voor 6 is het volgens Michelle al een goedemorgen. Over het algemeen hebben we goed geslapen, behalve Freek want die had het warm en had te weinig ruimte. Michelle was in gevecht met een spin. Ik heb nergens last van gehad en heb heerlijk geslapen. Na het aankleden, opruimen en tandenpoetsen pakken we de pannenkoekenmix en hagelslag. Op naar de twins. Hier zijn ze al druk aan het koken en badderen. Half naakt komen sommige mannen voorbij. De eerste vrouwen met emmers water op hun hoofd komen voorbij en er zijn zelfs al wat kinderen. Michelle zorgt goed voor ons en heeft ruim 2 uur pannenkoeken staan bakken. Ze waren helaas niet op tijd klaar om bij het ontbijt te eten, maar in de eerste pauze kregen we alsnog een pannenkoek. Toen heb ik ook 10 “oliebollen” gekocht bij een kind. Totaal was ik 200 kwacha kwijt, nog geen 50 cent. Bij dit meisje wisselde ik ook nog 200 kwacha voor kleiner geld, voor de verzameling. Ton was het ijd voor mijn les over noord, oost, zuid, west. Door vel herhaling, wijzen en oefening zowel buiten als op papier werd het een succesvolle les. Tussendoor gooide ik er nog een energizer tussendoor. Mijn dag was god. De Engelse lessen gingen moeizaam, maar redelijk. Vandaag was de eerste dag dat ik de kans kreeg om bij andere lessen te kijken. Nicole was in Standard 2 net klaar, maar Mandy gaf wel les in Standard 7. Hier zaten ook nog andere mensen van de lokale partner van Edukans. Hierna genoot ik van het zonnetje en de spelende kinderen. Er kwam al snel een meisje geknield vragen om the coke, nee geen cola, maar rope. Het springtouw dus, natuurlijk! Na de tweede pauze lag het touw weer netjes op mijn tafel. Ik observeerde nog wat en toen was de school alweer uit. We aten de oliebollen en rijst met vruchtenhagel. Veel langer kon ik niet stil zitten. Ik wou weer lekker spelen met de kinderen. Toen ik aan het touwtje springen was, uitte de twin van Nicole ook even zijn mening. Ik was de leukste juf, omdat ik veel contact had met de kinderen en zo actief was. Toen was het ook alweer tijd om in de bus te stappen terug naar het guesthouse. Ik dacht nog even terug aan Vincent/Vince en zijn moeder, die in ons gesprek gewoon haar borst eruit hing om Vince te voeden. Ik zwaaide nog even en besefte dat ik me echt op mijn plek voelde hier. Dit was de ene laatste keer dat we van de school wegreden. Wat vliegt de tijd voorbij. Wat ga ik de kinderen, twins, mama’s, directeur, lessen, hartelijkheid en warmte missen. De mensen hier hebben niet veel maar dat wat ze hebben deden ze met iedereen, ik denk dat dat er voor zorgt dat iedereen zo gelukkig en blij is. Malawianen mogen trots zijn dat hun land bekend staat als de warm heart of Africa. ’s avonds hadden we de reisgroep evaluatie aan de hand van poppetjes in een boom. Ik koos voor het poppetje die onderaan de boom stond, hij stond meteen ader poppetje te spelen en had een open houding. Veel groepsgenoten kozen voor de2 of 3 poppetjes die bij elkaar zaten. Na de groepsevaluatie was het tijd voor het avondeten. Er waren ook gehaktballen. Wel wat rood van binnen maar ze smaakten prima. Hierna hadden we de gezamenlijke groepsafsluiting. We luisterden een lied “heb je genoeg aan teveel ben je blij met een deel” We zaten in een binnenkring en een buitenkring. Ik zat in de buitenkring en Anne kwam voor me zitten. We moesten elkaar 5 minuten masseren en toen moesten we omwisselen. Volgens Lenneke en Yanoula zorgde dit voor voldoening van onze lichamelijke behoeftes. Ik miste vooral Mehdi.

• 12 mei 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *