Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Museum, Killing fields, armoede

23-01-2014

Slapen in een kamer zonder raam heeft voor en nadelen. Het is super donker dus je kunt heerlijk slapen, maar doordat het zo donker is heb je geen idee hoe laat het is. Doordat we vroeg gingen slapen, werd ik ook, voor Mehdi,s gewoontes, vroeg wakker. Acht uur. Voor mij een prima tijd om op te staan en dus nam ik een douche en maakte me klaar voor ontbijt. Mehdi was inmiddels ook uit bed gevallen en we ontbeten in het hotel. Daarna zochten we een plekje op een van de luxe banken in de lobby en gingen opzoek naar de bezienswaardigheden in Phnom Penh. We besloten vandaag naar het Tuol Sleng Museum en de Killing Fields te gaan. We wilden een tuktuk die er goed uitzag met een tuktukmannetje die normaal Engels sprak. We informeerden in  het hotel naar de prijzen en de man vond dat ik maar moest onderhandelen met de tuktukman, haha een complimentje, we vonden een aardige tuktukman die ons voor 20 dollar overal heen wou brengen, 15 was te weinig voor hem dus uiteindelijk werd het 18. Eerst nog even opzoek naar een pinautomaat, zodat Mehdi geld kon pinnen. Ik bleef in de tuktuk en had een gesprekje met de man, ik weet zijn naam niet meer. In het Engels betekend zijn naam tiger, dat weet ik dan nog wel. Ik vroeg hem hoeveel hij werkte en verdiende, 400 dollar in de maand en dan werkt hij de hele maand, elke dag! Hij vertelde over zijn werkverleden. Als 13 jarige was hij alleen naar de stad gekomen om te gaan werken, hij sliep op straat. Erg heftig om te horen, gelukkig heeft hij nu een dragelijk leven met een 2 maanden oud dochtertje, Hanna, flower in het engels. Een huis, een vrouw en een baan als tuktuk chauffeur. Het museum was in Phnom Penh zelf, dus daar waren we zo. ‘Take your time, take your time’ ja ik mocht deze man wel. Het museum was erg indrukwekkend, we konden er voor kiezen om een gids mee te nemen, maar wij gingen liever zelf op ons eigen tem O het museum bekijken. Het museum was gemaakt in een school. Die school was in de tijd van Tuol Sleng omgebouwd tot gevangenis. Er was genoeg informatie en het was erg heftig. Town we binnen kwamen was het eerste wat we zagen, 14 grafstenen, later bleek dat dit de grafstenen waren van de 14 mensen die als laatst gedood waren in de gevangenis. Toen op 14 mei 1979 Cambodja werd bevrijd, werden deze mensen dood aangetroffen in hun cel. De school/ gevangenis bestond uit blok a, b, c, d. We begonnen in blok a, alle gebouwen hadden drie verdiepingen. In dit blok waren de ‘grote’ cellen. Hier waren de laatste 14 overledenen gevonden. Er hing in elke kamer een foto van hoe de personen gevonden waren en het bed en de andere dingen die op de foto stonden, bevonden zich ook nog echt in de kamer. Het besef was er meteen, ik stond in een kamer waar onschuldige mensen, mannen vrouwen en kinderen, waren overleden. In blok b bevonden zich op de onderste twee etages kleinere cellencomplexen, voor mij leek het meer op een stal voor koeien. Er waren muurtjes gebouwd en zo, n hokje bestond uit nog geen 2 vierkante meter. Op de derde verdieping was informatie te vinden. Er hingen honderden foto, s van Cambodjanen die vermoord waren tijdens een periode van nog geen vier jaar. Niet alleen mannen maar ook vrouwen zelfs kinderen! Ik begreep niet hoe iemand zonder reden een onschuldig kind kon vermoorden. Er was informatie over de leider op dat moment en zijn hoge pieten. Ik en Mehdi beseften steeds meer dat deze man gestoord was. Hij sloot zelfs zijn eigen familie op, omdat hij dacht dat ze tegen zijn plannen waren. Zijn plan was om van Cambodja een communistisch land te maken, waar iedereen in de landbouw werkte. Iedereen die hier tegen was, of waarvan hij dacht dat hij tegen hem was, werd opgesloten, gemarteld, ondervraagd, gedwongen een valse verklaring af te leggen en gedood. Ontzettend oneerlijk en zonder reden. In blok c waren meer cellencomplexen en ging de informatie meer over wat er nu werd gedaan om zo iets te voorkomen. Blok d was misschien nog wel het heftigste, er waren schilderijen en foto, s van hoe mensen gemarteld en gedood werden. In de laatste ruimte lagen een deel van de schedels van de vermoorde mensen… al met al zeer heftig, maar wel iets wat je moet weten als je op reis in Cambodja bent. We vonden onze tuktukman en hij vroeg of we honger waren, ik was vooral misselijk, maar eten kon misschien wel helpen. We aten in het tuktuk restaurant en het was heerlijk! Hierna gingen we naar de killing fields, 15km buiten Phnom Penh, we kregen een mondkapje, want de weg was nogal stoffig. Bij de killingfields aangekomen kregen we een audio apparaatje in onze eigen taal, onze persoonlijke gids. Doordat we eerst in het museum waren geweest wisten we al het een en ander, maar de audiogids gaf nog meer, schokkende, informatie. We liepen langs uitgegraven massagraven, waar nog maandelijks nieuwe botjes en kleren boven komen. We liepen langs de boomgaard, hier waren verschillende mensen gewoon dood neergevallen. We liepen langs de killing tree, een van de heftigste momenten voor mij. Kogels waren duur en daardoor werden de meeste mensen doodgeslagen door middel van een schep of zo. Jonge kinderen werden gedood doordat ze tegen de killing tree werden aangegooid en geslagen. De audiogids vertelde dat in 1979 toen dit killingfield, er zijn er nog honderden in Cambodja, werd gevonden er bloed en hersenen op de boomstam werden gevonden. Naast de boom lag een massagraf met alleen maar vrouwen en kinderen. Hierna kwamen we bij glazen dozen met gevonden kleren, tanden en overige botten. Daarna kwamen we bij de magic tree, ik dacht dat we eindelijk iets positiefs te horen kregen. Maar de magic tree was de boom waar de muziekboxen in hingen. Muziek klinkt leuk, maar in die tijd werd het gebruikt om het geschreeuw te dempen van de gevangenen. Muziekboxen werden ook in de gevangenis gebruikt, zodat anderen de gemartelde mensen niet hoorden schreeuwen. Uiteindelijk kwamen we bij de gedenk stupa. Een hoge toren met 14 lagen. Op de onderste 7 lagen schedels en op de bovenste 7 lagen grote botten. 14 stond voor 14 mei, de dag dat al het geweld stopte en Cambodja werd bevrijdt. Tja ik vind de manier waarop wij de doden van de tweede wereldoorlog herdenken, kleine witte grafstenen in nette rijen iets minder gruwelijk dan een toren met schedels en botten. Ieder zijn ding. Na dit indrukwekkende en afschuwelijke verleden nu terug naar het heden. De tuktukman vertelde over een shooting range en Mehdi wou dit wel even proberen. Na kop of munt was besloten met wat Mehdi ging schieten een AK47. 30 kogels en een hels lawaai. Het is maar wat je leuk vindt. Hierna bracht Tiger ons nog naar een apotheek, zodat we antimuggenspray konden kopen. Daarna terug naar het hotel. We gingen opzoek naar een supermarkt en daarna gingen we uiteten vlak bij de rivier. We verdwaalden op onze weg terug, uiteindelijk waren we dichterbij dan we dachten. Het was een indrukwekkende dag geweest.

CambodjaKilling fieldsMuseumPhnom Penh

• 25 februari 2015


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *