Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

1

Nicaragua

25 november 2017
Ik had geen wekker nodig, de snurkende man in onze kamer hield iedereen wakker. Om drie uur besloot ik dan maar uit bed te gaan en terwijl de beveiliger lag te slapen, liet ik een van mijn kamergenootjes het hostel binnen. Ik had een ontbijtje gehaald en kon daar nu lekker van genieten. Om tien voor vier werd ik als eerste opgehaald en had ik het beste plekje in de bus. We reden een half uur rond om iedereen op te halen en toen vertrokken we. Binnen twee uren waren we al bij de eerste grens alleen zorgde de file daar voor veel vertraging. In El Salvador zag ik voor het eerst de Pacifische oceaan. We stopten op een plek en hier stapten mensen uit en weer nieuwe mensen stapten in. De grensovergangen verliepen verder redelijk soepel en ook waren er genoeg plaspauzes. Om tien uur ’s avonds kwam ik aan in Leon en werd ik voor mijn hostel uitgezet. Hier ontmoette ik gelukkig al wat andere gezellige mensen en na een kort gesprek ging ik lekker op tijd slapen.

26 november 2017
Vandaag stond in het teken van het verkennen van de stad. Het ontbijt verliep alles behalve soepel, we moesten onze eigen pannenkoeken bakken en dit ging niet echt goed. Gelukkig ontmoette ik een heel leuk Nederlands koppel en het meisje bakte een perfecte pannenkoek voor mij. Super lief! Hierna ging ik pinnen en toen ik terug kwam was het al behoorlijk warm. Ik ging een middagdutje doen en ’s middags lunchte ik in een mooi restaurant. Daarna liep ik door de drukke straten naar de grootste kathedraal van Midden Amerika. Onderweg zag ik meerdere mooie huizen en kerken, maar de drukte zorgde voor een andere sfeer dan die in Antigua. ’s avonds voelde ik me een beetje verloren omdat het Nederlandse stel nog niet terug was en de andere mensen in het hostel niet zo sociaal waren. Ik besloot om naar de bioscoop te gaan.Eten bij de burgerking vooraf en daarna een feelgood film in het Engels.

27 november 2017
Het ontbijt was nog erger dan gisteren en ik besloot mij er niet meer aan te ergeren en gewoon buiten de deur te gaan eten. In mijn Lonely Planet vond ik Pan y paz en terwijl ik dacht dat ik het gevonden had en mijn bestelling al had gedaan, kwam ik erachter dat het een -look a like- restaurant was. Mijn broodje smaakte prima en hierna besloot ik naar de echte Franse bakker te gaan om broodjes te halen voor onderweg. Ik checkte hierna uit in mijn hostel en liep in twintig minuten over de drukke markt richting het busstation. Hier vond ik direct de juiste bus en nadat ik had uitgelegd dat ik naar Salinas Grande wou kon de busrit beginnen. Na twintig minuten werd ik afgezet op een kruizing en kwam ik erachter dat ik nog twee uur moest wachten. Er zaten al veel andere mensen te wachten, dus schijnbaar hoorde dat er gewoon bij. De bus die later kwam, zat al behoorlijk vol en ik stond met twee tassen midden in het gangpad. De mensen waren niet echt blij met me maar er was ook niet veel hulp. Na iets meer dan een uur hobbelen kwamen we aan bij het strand. Hier kwam ik een Franse jongen tegen die hier al maanden zat om te surfen. Hij bracht mij naar het hostel en misschien zou ik hem later wel weer zien. De middag besteedde ik in en rondom het zwembad. Ik kon lekker mijn boek lezen in de hangmat. Hierna gingen we naar cocos om een surfles, bij de fransman, te reserveren voor morgen. Hij nodigde ons uit voor een diner in het enige plaatselijke restaurant en daar aten we heerlijke vis. Toen we terugliepen naar ons hostel werd de weg verlicht door de maan en de vuurvliegjes.

28 november 2017
Het ontbijt smaakte heerlijk en toen was het tijd voor de surfles. Ik had er naar uitgekeken, maar na een half uur oefenen op het droge keek ik er tegenop om het water in te gaan. De golven waren een meter hoog en de techniek die ons was geleerd om onder je surfbord te gaan hangen als je over een grote golf heen moest, beviel me niet. Ik haakte af en was best teleurgesteld. Wachtend in Cocos ontmoette ik Kate. Zij reisde samen met een oudere vriendin en haar vriend. Ze nodigde mij uit om die middag mee te gaan naar Johny. Johny werkt als vrijwilliger voor een organisatie die schildpadeieren opkoopt, opnieuw begraaft en de baby schildpadden dan weer uit zet. Natuurlijk ging ik mee! Wat een prachtig gezicht al die kleine schildpadjes die naar de oceaan kruipen. We doneerden een bedrag waarvan je precies een nest eieren kon kopen en Kate gaf mijn mailadres als correspondentieadres. Ik zou een foto krijgen van de eieren, de plek waar ze werden begraven en de uitzetting van de schildpadden. Johny nodigde mij uit om de volgende ochtend samen de eieren te gaan begraven en dit kon ik wederom niet aan mij voorbij laten gaan. Na dit mooie avontuur gingen we een drankje doen in de beachbar. Hier genoten we van de zonsondergang en daarna dronken we drankjes in het zwembad. We bestelden ons avondeten in de Somarlodge en deelde de gerechten zodat het een soort tapas werden. Erg gezellig!

29 november 2017
Ik had een wekker gezet, maar was al voor de wekker wakker. Ik at een appeltje en begon toen aan mijn wandeling richting Johny. Na vijf minuten reed er een scooter langs en zoals altijd wenste ik de vrouw op de scooter Buenos Dias toe. Ze stopte en vroeg waar ik naar toe moest. Meer dan “Yo voy el hombre de tortuga” kon ik niet zeggen, maar gelukkig begreep ze mij. Ik mocht met haar mee, super lief! Aangekomen bij Johny zei hij dat hij geen eieren had kunnen kopen omdat er die nacht geen eieren waren gevonden. Wel mocht ik helpen met het uitgraven van vier nesten, waarvan de eieren al uitgekomen moesten zijn. Heel voorzichtig groeven we de nesten uit en de baby schildpadden zouden die middag worden uitgezet. Ik zou er helaas niet bij zijn want Kate had mij uitgenodigd om met een taxi mee te gaan naar Laguna de Apoyo. Om negen uur werd ik opgehaald met een autootje waar we net met z’n allen in pasten. De weg was hobbelig en aan alle schurende geluiden te horen was de auto hier niet echt voor gemaakt. Dus reden we richting Leon en wisselden hier van auto. We mochten wachten in het huis van de chauffeur, dat bedenk je toch niet?! Na twee en een half uur rijden kwamen we aan bij Laguna de Apoyo en bestelden we verse vis. We genoten van het prachtige uitzicht over het kratermeer en de hond van Kate was super blij. Hierna gingen we naar Tropicana hostel en hier zou ik overnachten. Ik checkte in en bleef nog even bij Kate en haar gezelschap. Hierna gingen zij richting de Masaya vulkaan en zocht ik een plekje tussen de andere mensen. Veel Nederlanders hier! En raad eens wie ik tegen kwam? De Duitse vrouw Birgit. Haha samen met Ruben en Birgit had ik avondeten en daarna lekker slapen.

• 30 november 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. PAP EN MAM 30 november 2017 - 3:20 pm Reply

    Wat weer een mooi verhaal Marleen. En de bijhorende foto’s op polarsteps zijn ook al zo mooi!
    Geniet van je reis, en doe voorzichtig.xxx

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *