Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

5

Vrijwilligerswerk of toch niet…

Woensdag 1 november 2017
Toen ik beneden kwam was er niemand. Ik ging terug naar boven, maar toen ik een half uur later een tweede poging waagde, was er nog steeds niemand. De bus kwam over een half uur al. Net toen ik genoegen had genomen met een glas water als ontbijt kwamen Violetta en Fernando terug van de winkel. We kregen ontbijt en hierna konden we meteen de bus in. Hobbel de bobbel Antigua door om nog een aantal anderen op te halen, een gratis sight seeing tour. Hierna reden we door naar Sumpango, want hier werd een vliegerfestival georganiseerd met hele grote vliegers. Toen we werden afgezet moesten we nog wel even zoeken waar het festival precies was en ik kreeg een beetje een Zuidlaardermarkt gevoel. Uiteindelijk kwam ik samen met het Ierse koppel uit mijn gastgezin aan op de begraafplaats. Deze lag vol met gras en bloemen en er waren hele families aan het eten bij de graven. De graven zitten hier niet alleen in de grond er staan ook een soort van familiehuisjes met meerdere op elkaar gestapelde graven. De kinderen renden hier rond en stonden boven op deze huisjes met hun vliegers er anders dan dat wij in Nederland gewend zijn. Nadat ik een kort Spaans gesprekje had met een Guatemalteeks meisje wisten we dat het festival niet hier was. Ik kreeg nog een kusje op mijn wang als afscheid en mijn dag was al weer helemaal goed. Toen ik opnieuw de weg vroeg in het Spaans aan de meneer die bij de wc’s zat, was het duidelijk dat we de grote mensenmassa maar gewoon moesten volgen en er dan vanzelf zouden komen. En dit was het geval. Een enorm voetbalveld stond helemaal vol met enorme vliegers, sommige van wel vijf meter groot en er waren enorm veel mensen op af gekomen. De vliegers zijn prachtig versierd maar bestonden uit enorme houten frames, alleen de vliegers van anderhalve meter zouden daadwerkelijk de lucht in gaan. En toen begon het wachten. Uiteindelijk zagen we de vliegers tussen de kleine vliegers in omhoog gaan, sommige gingen net zo snel weer naar beneden en ik vond het maar een enge gedachten dat een vlieger zomaar naar beneden kon storten, boven op je. We zochten een plekje hoger op die we voetje voor voetje, stukje voor stukje wisten te bemachtigen. Het was erg zonnig en hier was minder wind dan beneden, het uitzicht was wel echt te gek! Na een uurtje besloten we opzoek te gaan naar een lunch en het Ierse koppel zat niet te wachten op streetfood, pech voor mij. We vonden uiteindelijk een restaurantje en de lunch was best oke. Hierna nog even weer de markt over, terug naar de rust van de begraafplaats. Terwijl het koppel werd lastig gevallen door een dronken Guatemalteek en zijn nichtje honderd keer excuses aanbood genoot ik van mijn boekje in het zonnetje. Rond twee uur liepen we terug naar de bus en hier had ik nog een Spaans gesprekje met een echte Maja familie, ze verstonden mijn Spaans wel maar spraken zelf een andere taal. De kindjes waren super schattig. De bus was te laat omdat we op een oudere man moesten wachten die maar niet kwam, uiteindelijk vertrokken we zonder hem. De politie blokkeerde de kortste route naar Antigua vanwege de file en daarom reden we een andere route terug naar Antigua. Thuis aangekomen was ik moe en zocht ik lekker op tijd mijn bedje op.

2 november 2017
We kregen voor het eerst deze week een Guatemalteeks ontbijt met bonen, niet echt mijn ding. Gelukkig was er wel brood! Na het ontbijt kwamen we bijna te laat bij de Spaanse lessen, maar waren gelukkig net op tijd. Terug aangekomen in het huis kregen we een lunch en toen ik in de wifizone zat, kwam ik erachter dat Mario, een meneer van de vrijwilligersorganisatie Let Me Shine Guatemala, al twintig minuten op mij stond te wachten in het park – rappido rappido rappido. Nadat ik drie keer hola had gezegd tegen de verkeerde meneer vond ik Mario en samen liepen we naar het busstation en namen een chickenbus, een oude Amerikaanse schoolbus volgestopt met mensen, naar een dorpje genaamd Santa Maria. Hier bevond zich een daycare waar Mario werkte en waar ik misschien een week vrijwilligerswerk zou gaan doen. Ik begon met een Engels lesje voor een jongen en daarna speelde ik Bingo met Engelse getallen met een groepje jongere kinderen. Er was niet echt een programma en er waren ook niet zo veel kinderen. Mario legde uit dat ook twee november een feestdag is en we besloten naar de begraafplaats van Santa Maria te gaan. Deze was kleiner dan in Sumpango maar lag ook vol met bloemen en ook hier waren veel kinderen aan het vliegeren. Ik voelde me best thuis tussen de locals en kon zelfs mijn Spaans zo hier en daar oefenen. Ik danste nog met een aantal kinderen op de lokale muziek en toen gingen we terug. Om half zes namen we de bus terug naar Antigua en ik kwam om half zeven precies optijd thuis voor het avondeten. ’s avonds was ik moe en voelde al spierpijn opkomen in mijn kuiten door de wandeling de berg op in Santa Maria.

3 november 2017
Ik werd wakker met kramp in mijn kuiten, de kerkklokken luidden om precies zes uur en om kwart over zes en om vijf voor half zeven nog een keer. De vogels hoorde ik op het plastic dak lopen en ik was nog steeds moe. Het ontbijt bestond uit wentelteefjes en daar kon ik wel van genieten. De Spaanse les was ook weer leerzaam en eigenlijk vond ik een nieuwe taal leren best leuk, zou ik dan toch een extra week blijven of niet? Lastig – lastig. Het was erg zonnig en toen ik alleen terug liep merkte ik wederom dat de mensen zo aardig zijn hier, iedereen lacht en iedereen groet je. Toch anders om alleen te lopen dan met andere mensen erbij. De lunch bestond uit rijst, vlees en groentes en toen ging het mis. Ik werd warm en koud en duizelig en toen Violetta en het Ierse koppel mij naar de bank wilden brengen, ging het bijna mis. Aangekomen op de bank voelde ik mij naar vijf minuten weer prima, maar Violetta geloofde hier weinig van. Moeilijke Spaanse termen werden gebruikt om te vragen of ik dit vaker had, waar ik precies pijn had en hoe ik mij nu voelde – bien – bien – bien. Nadat Violetta mij water had gebracht, mijn kamer had schoongemaakt en verschillende keren had gezegd dat er een dokter moest komen, kroop ik lekker in mijn bedje. Ik skypte nog met Evelien, Marjan en Marjolein en daarna sliep ik twee uren. Daarna voelde ik me wel iets beter. Ik had hele andere plannen gehad met mijn middag, maar daar was net als gisteren weer niks van terecht gekomen. Een beetje slapjes ging ik toch maar op weg naar El Hostal om de hulp in te roepen voor mijn volgende reisbestemmingen van de aardige jongen die daar werkte, ik zocht info op de computer in het internetcafe en ging ook nog even een hele lading koekjes scoren bij de grote supermarkt, ik kwam erachter dat ze daar veeeeeel goedkoper waren dan in de kleine winkeltjes die je op iedere straathoek vindt. Terug gekomen in het huis ging ik terug naar mijn kamer. Violetta kwam vragen of ik mayonaise wilde, uhhh ja?! Het bleek een pasta met witte saus te zijn, er lagen ook twee kipburgers bij, tomaat en brood. Jammie! Hierna keek ik nog even expeditie robinson en ging toen lekker slapen.

Zaterdag 4 november 2017
Ik werd wederom wakker door de kerkklokken en skypte met paps en mams. Leuk wakker worden! Hierna ging ik ontbijten en vertelde ik Violetta dat ik vandaag zou beslissen of ik zou blijven of zou verder reizen. Mijn onderbuikgevoel wist het eigenlijk al wel. Ik ontmoette Mario opnieuw in het park en nadat hij zijn “business” dingen had geregeld, liepen we weer naar de bus. Het voelde al vertrouwd, zou ik dit dan nog een hele week gaan doen? Aangekomen in Santa Maria waren er geen kinderen te bekennen, maar zodra we de deur open hadden gedaan, kwamen er wederom een stuk of tien kinderen. Er werdt om de Bingo van gisteren gevraagd en voor de oudere kinderen deed ik dit met keersommen met Engelse getallen terwijl ik met de jongere kinderen getallen tot en met tien oefende. Best lastig om tien kinderen in de leeftijd 3 tot 13 in het gering te houden in mijn halfgebakken Spaans. Na een liedje – if your happy and you know it – en – head shoulders knees en toes- was ik er klaar mee. Waar was Mario als je hem nodig had? Hij was vertrokken… Ik liet de kinderen maar hun gang gaan, met zes kinderen tegelijkertijd tafelvoetballen en met een aantal andere kinderen ging ik kleuren. Mario kwam terug en nog geen tien minuten later vond ik hem slapend onder de tafel. Dit was niet de manier van vrijwilligerswerk die ik in gedachten had… Nadat ik met een aantal kinderen memorie speelde begon alles opeens te bewegen, zodra ik door had dat dit wel eens een aardbeving kon zijn was het ook alweer voorbij. We wachtten een tijdje buiten het huisje maar er gebeurde verder niks. Dan nog maar even puzzelen en gelukkig was het snel een uur. Tijd om de deur op slot te doen en naar huis te gaan, dit zou ik zeker niet nog een week gaan doen ook al vond ik sommige kinderen best leuk. Ik vertelde Mario mijn plannen voor de volgende week en besloot die middag nog alles te boeken bij El Hostal. Eerst at ik pizza in een restaurant, want in het weekend werd er niet voor mij gekookt in het huis. Ik mailde de school en de vrijwilligersorganisatie dat ik niet nog een week zou blijven en daarna ging ik samen met het Ierse koppel chocomelk drinken met taart. Hier kwam ik de vrouw tegen die ik in San Christobal had ontmoet en waarmee ik Indisch had gegeten in Xela. Zij zou doorreizen naar Semuc Champey. Altijd leuk om bekenden tegen te komen! Na de taart moest ik mij haasten naar een pinautomaat en naar El Hostal. Gelukkig zat de jongen waarmee ik alles had afgesproken achter de bali en ik kocht een ticket voor de Pacaya vulkaan voor de dag erna en een busticket naar San Marcos voor maandag. Teruggekomen in het huis ontmoette ik de nieuwe bewoonster uit Duitsland. We kletsten wat en besloten een drankje te gaan drinken samen. Kletsend op de bank werd mij verteld dat er een sandwich klaar stond, terwijl ik geen avondeten meer had verwacht. Het smaakte prima en hierna waren wij snel klaar om uit te gaan. We vonden een leuke bar en het Duitse meisje kwam nog vrienden tegen van een vierdaagse hike die zij in Xela had gedaan. Na een aantal drankjes besloot ik naar huis te gaan en zometeen ga ik lekker slapen. Morgen beklim ik de Pacaya vulkaan en boven op de vulkaan gaan we marshmallows eten, ik ben benieuwd.
Hebben jullie wel eens een bekende berg of vulkaan beklommen?

Heel veel liefs

Marleen

• 5 november 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. Karin 6 november 2017 - 7:52 pm Reply

    Wat een leuke verhalen Marleen! Fijn om zo een beetje “met je mee te reizen”.
    Je zult veel bekijks hebben als lange, blonde meid tussen de locale daar. Willen ze met jou ook steeds op de foto? Wij hadden dat op Java. Wij hebben op Java de Bromo vulkaan beklommen, bovenop de krater gestaan. Geweldige ervaring! Hoop dat jij dat ook zult ervaren.

    Geniet ervan en veel plezier!

    Groetjes,
    Karin en Ben

  2. Hinke Koekoek 6 november 2017 - 11:26 am Reply

    Hallo Marleen,
    Genoten van je reisverslag tot nu toe, pas goed op je zelf.
    Geniet er maar van.

    Groetjes Hinke koekoek.

  3. Hilly 6 november 2017 - 9:17 am Reply

    Ook wij genieten van je verhalen! Dat je een opvallend verschijnsel bent tussen de kleine Mexicanen deed me gniffelen. Grappig jouw reactie. Hier alles goed. Vanavond weer Pilates. Marja heeft de leiding en als ze er niet is doen we het a.d.h. Van jouw papieren onderling. De oefeningen over 6 A 4tjes verdeeld en door elkaar zegt iemand een oefening. Rommelig, maar we zijn er tevreden mee. Ooit liep ik in de krater van de hoogste berg van Spanje, de Teide, gelegen op Tenerife. Een vulkaan in ruste, maar toen kwamen er nog wel zwaveldampjes uit. Een bijzondere ervaring! Dat jij ervan zult genieten staat buiten kijf. Veel plezier en groetjes van Geert en Hilly.

  4. Yvonne Rietman 5 november 2017 - 4:34 pm Reply

    Hai lieve Marleen,
    wat heerlijk om je verhalen te lezen. Je schrijft zo mooi dat wij het hier op afstand bijna een beetje meebeleven.
    Alle liefs, gezondheid, voorspoed gewenst. Blijf schrijven, vinden we prachtig.
    Dikke kus, lieve groet, Willem, Willem jr en Yvonne

    • Marleen 6 november 2017 - 4:56 am Reply

      Hee Willem, Willem en Yvonne!
      Leuk dat jullie een verichtje hebben achter gelaten! Fijn dat jullie een beetje meegenieten van mijn reis. Ik hoop dat met jullie ook alles goed gaat!
      Heel veel liefs!

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *