Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Lange busritten en bijzondere hoogtepunten

9 november 2017
Ik was mooi op tijd wakker, zes uur, en ging met de boot van San Marcos naar Panachagel. Hier kon ik snel een broodje eten en een kopje thee drinken voordat ik met nog vijf anderen de bus in ging. Zou de rit meevallen? Haha net toen ik had bedacht dat we met een half lege bus helemaal naar Lanquin gingen rijden, moesten we overstappen in Guatemala city. De bus zat al heel vol, dus ik kreeg een plekje boven het wiel en zat zo’n beetje met mijn benen in mijn nek. Nog maar 8 uren te gaan… Uiteindelijk kwamen we rond acht uur aan in Lanquin en ging ik samen met mijn nieuwe reisgenootje Lena naar Hostel Vista Verde. Het bleek nog lastig om een bedje voor mij te vinden, maar uiteindelijk kregen we samen een nieuw gebouwd huisje zonder ramen, prima!

10 november 2017
Ik had slecht geslapen door alle geluiden van buiten, het aantal muggenbulten viel mee, misschien ook door de klamboe waar ik onder geslapen had. Na een ontbijtje bestaande uit pannenkoeken met fruit gingen we de tour naar Semuc Champey doen. Achter in een pick up truck hobbelden we over de stenen, een weg kun je het niet noemen, richting Semuc Champey. De uitzichten onderweg waren prachtig en er waren ook zwaaiende kinderen die langs de weg stonden. Het weer werd als maar beter en het genieten kon beginnen. Eerst bezochten we een grot. We deden onze kleren en tas in een kluis en in zwemkleding en op blote voeten met een kaars in onze hand ging ons grot avontuur beginnen. We waren met een leuke groep van ongeveer tien mensen en een gids. We moesten zwemmen door de grot. Trappetjes op en af, sommige stukken konden we lopen en andere stukken wurmden we ons tussen smalle gleuven door. We liepen dwars door een waterval heen en het hoogtepunt was toch wel het springen van een smal muurtje in een dieper stuk in de grot, onwijs eng maar oh wat gaf dat een kick! Na anderhalf uur in de grot liepen we verder langs de rivier. Hier hing een enorme schommel en daar kon je op aan zitten en de rivier in springen. Opnieuw dood eng, maar dit kon ik niet aan mij voorbij laten gaan. De gids zijn timing was niet zo best en toen hij zei dat ik moest springen deed ik dat dan ook maar braaf. Hierdoor ging ik vol voorover en kon ik een pijnlijke val op het water nog maar net voorkomen door in het water te duiken. Toen ik aan de kant kwam, merkte ik al dat mijn lenzen dit niet zo’n goed idee vonden en zag ik nogal wazig. We hadden weinig tijd en liepen meteen door naar een prachtige brede waterval. Een meisje uit Spanje die werkte als dokter in Xela keek in mijn oog en kon mijn lens niet zien, zou hij weg zijn? Of zou hij nog in mijn oog zitten? Niemand die het wist en ik probeerde er dus maar gewoon het beste van te maken. We liepen naar de andere kant van de rivier voor onze zelf meegebrachte lunch en hierna begonnen we aan de beklimming van de berg om bij het uitzichtpunt te komen. Dit was sowieso al niet echt mijn ding, laat staan met een zeer wazig beeld. De weg was erg glad en dood eng op deze manier. Gelukkig had ik heel veel lieve en leuke mensen om mij heen die mij omhoog hielpen en uiteindelijk genoten we van een prachtig uitzicht. Hierna legde het Spaanse meisje de gids uit wat er aan de hand was en hij nam mij letterlijk aan de hand weer mee omlaag, super lief! Hier konden we lekker even zwemmen in de verschillende baden. Hierna reden we terug naar het hostel. Onderweg pikten we nog een moeder en een kindje op. En ik had eindelijk weer eens een Spaans gesprekje. Super toevallig, want de moeder was ook een juf. Ze vroeg om een foto en we hadden het erg gezellig.

11 november
11 november is de dag dat mijn papa zijn verjaardag vieren mag. Ik had wederom super slecht geslapen en kon dus al zeer vroeg met het thuisfront skypen. Op dit soort dagen mis ik thuis wel. Hierna hadden we ontbijt en had ik wederom een lunchpakketje gereserveerd voor in de bus. Dit zorgde er bijna voor dat we de bus misten, maarja bussen rijden hier gelukkig op centraal amerikaanse tijd en zijn dus meestal toch al te laat. Toen begon een nieuwe busrit van ongeveer elf uur. ’s avonds kwamen we aan in Flores en nadat we naar de foodmarket geweest waren voor wat eten, gingen we lekker op tijd slapen.

12 november
Na de afgelopen drie drukke dagen, waren we vandaag wel toe aan een beetje rust. Het regende af en aan en dus bleven we vooral veel binnen. Ik reis nog steeds met Lena en zij wilde graag op zoek naar een ander hostel. We vonden een direct aan het meer en daar gaan we morgen dus naar toe verhuizen, we vonden ook een supermarkt. In vervolg hoeven we dus geen ontbijt meer te kopen, maar hebben we onze eigen grenola, yoghurt en bananen.

13 november
De dag begon al om kwart voor drie, ‘snachts… We hadden een tour geboekt naar Tikal. Een van de grootste maya steden midden in de jungle. We genoten van ons ontbijtje en de bus was er rond half vier. Na anderhalf uur rijden, kochten we een entreeticket en reden nog een kwartier om bij de ingang van het park te komen. We hadden een super leuke gids en hij vertelde van alles en nog wat over Tikal. Zo kwamen we erachter dat Tikal bestond van 900 voor Christus tot 900 na Christus en dat ze deze plek hadden uitgekozen, omdat er geen vulkanen waren en dus ook geen aardbevingen. Hij legde het verschil uit tussen een piramide en een tempel, dat is eigenlijk gewoon een piramide met een huisje er boven op. Er werd nog allerlei symboliek verteld en ook legde hij het telsysteem van de Maya’s uit. Dit telsysteem is ook nog terug te vinden op het geld van Guatemala. Naast alle ruines en gebouwen zagen we ook twee soorten apen en we genoten van het prachtige uitzicht van de hoogste piramide. Een zeer geslaagde dag!

• 13 november 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *