Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Eerste dagen in Guatemala

23 oktober 2017

Ik had prima geslapen en ongeveer tegelijkertijd met Anne stond ik op. Het ontbijt stond zoals afgesproken al op ons te wachten. Nadat we waren uitgecheckt zaten we precies om zeven uur klaar en begon het wachten op het busje. Busje komt zo, busje komt zo. Na ongeveer anderhalf uur gewacht te hebben, werden we opgehaald en kon de rit naar de grens met Guatemala beginnen. Na anderhalf uur stopten we voor een uur bij een sfeerloos restaurant. Na nog eens anderhalf uur kwamen we aan bij de Mexicaanse grens. Nadat ze ons 500 pesos hadden afgetroffeld, zo’n 25 euro, kregen we onze stempel. Hierna reden we door naar de Guatemalteekse grens en hier werden eerst onze stempels in het paspoort gezet en daarna werd er pas om geld gevraagd. Ik had inmiddels al mijn pesos op wat muntjes na uitgegeven, maar had wel 7  quatzal op zak, gekregen van een meisje in het vorige hostel. We moesten 10 quatzal per persoon betalen, maar nadat ik mijn lege portomonee had laten zien, was het prima. Ze zouden wel een leuk zakcentje overhouden aan dit grapje. Hierna moesten we wachten op het busje dat van Guatemala naar Mexico zou rijden. Busje komt zo, busje komt zo.. Busje kwam nog langer niet, want de weg in Guatemala was geblokkeerd door de politie. Na vijf uren wachten kwam het busje eindelijk. Ik nam afscheid van Anne en maakte kennis met mijn nieuwe busgenoten. Na nog eens vijf uren in de bus kwam ik aan in Xela. De inchecktijd was al voorbij en gelukkig werd ik voor de deur van het hostel afgezet. Heel even was ik bang dat de deur van het hostel dicht zou blijven en wat zou ik dan gaan doen? Gelukkig had ik niet heel lang de tijd om hier over na te denken, want de deur ging over en ik werd meteen doorgestuurd naar mijn gereserveerde bedje. Daar was ik na zo’n lange dag wel aan toe. Inmiddels zit ik in een andere tijdzone want het is hier momenteel acht uren eerder dan in Nederland.

24 oktober 2017

Kwam ik ’s avonds aan in een volle vijf persoonskamer, werd ik ’s ochtends wakker in een lege kamer. Een meisje uit Schotland, Lydia, begroette me nadat ik goed wakker was. Ze wees me de badkamer en ging daarna ontbijten. Ik kwam haar bij het ontbijt weer tegen. Het ontbijt was heerlijk. In Xela was het kouder dan ik had gedacht en ik wist niet zeker of ik hier wel mijn Spaanse lessen wou vervolgen. Ik deed onderzoek naar de activiteiten en hoogtepunten van de stad en kwam erachter dat er niet zoveel te doen was. Lydia kwam met het idee om naar de hotsprings te gaan en samen met Nick en een oudere meneer werden we hier naartoe gebracht. Heerlijke baden die op natuurlijke wijze verwarmd waren. ’s avonds ging ik met een mevrouw uit Duitsland, Birgit, bij een Indisch restaurant eten. Heerlijk! Aangekomen bij het hostel kwam ik erachter dat ik mijn tas vergeten was, die lag normaal in het kluisje maar omdat dit hostel geen kluisjes had, nam ik hem overal mee naar toe. Ik wist niet hoe hard ik terug moest rennen naar het hostel. Hier werd ik lachend ontvangen, ze herkenden mij en ze overhandigden mij mijn tas. Nog even checken of alles er in zat en ze waren bezorgd of alles wel goed was. Alles zat er nog in! En ik had mijn lesje wel even weer geleerd.

25 oktober 2017

Samen met Lydia genoot ik weer van een heerlijk ontbijtje en daarna besloot ik hoe ik het aan ging pakken. Ik boekte een extra nacht in het hostel en boekte ook meteen de bus naar Antigua. Lydia beloofde me dat het hier warmer was en er zou ook meer te zien en te doen zijn. Van Xela had ik nog weinig gezien dus vandaag zou ik de stad maar eens gaan bezichtigen. Ik liep via het centrale plein naar de kerk. Erg indrukwekkend en mooi, maar ook met veel locals en daarom heb ik dus maar geen foto’s gemaakt. Hierna liep ik richting het culturele centrum, zo’n twee kilometer verderop, ondertussen werd mij van alle kanten een fijne dag toegewenst en kwam ik erachter dat dat misschien wel de charme van Xela was. Ik voelde mij op mijn gemak en zag ook eindelijk allerlei chickenbussen voorbij rijden, daar wou ik ook wel een keer gebruik van maken. Het culturele centrum kon ik niet vinden dus liep ik nog een kilometer verder naar het winkelcentrum. Ik had een bioscoop gevonden in het winkelcentrum en wou naar de film van drie uur. Ik had eerst nog genoeg tijd om in de Wallmart rond te snuffelen en daarna lekker te genieten van een broodje bij de Subway. Twee meisjes van een jaar of 14 kwamen heel nerveus vragen of ze bij mij mochten zitten, want alle tafeltjes waren bezet. Prima! Om half drie liep ik naar de bioscoop en hier stonden ontzettend veel mensen te wachten en dat op een woensdag middag. Ik pakte mijn Spaanse boekje erbij en zocht op hoe ik kon vragen of er ondertiteling was, terwijl ik eigenlijk al weinig hoop had op ondertiteling. De vrouw achter de bali was niet echt aardig en daardoor koos ik per ongeluk de verkeerde film. Een drama film in het Spaans zou nog wel te volgen moeten zijn, maar deze horrorfilm werd niks. In mijn beste Spaans probeerde ik haar even later het probleem uit te leggen en kreeg ik gelukkig een kaartje voor de goede film. Er was caramelpopcorn en toen begon de film. De zaal zat best vol en al begreep ik lang niet alles de grootste verhaallijn was erg duidelijk. Na de film werd het al wat schemerig en wou ik snel terug naar het hostel. Zo’n chickenbus bracht me er vast wel heen, helaas verkeerd gedacht. Na vijf keer vragen werd mij verteld dat ik beter een taxi kon nemen of een (heel) eind naar rechts moest lopen, want daar zouden de bussen staan die naar het centrum reden? Ik had niet zoveel tijd meer voordat het donker werd en besloot dus maar mijn eerste taxi te nemen. De eerste taxi wou mij meenemen voor 50 qatzales, ik zei 15 en dat was toch echt te weinig. De tweede taxi nam me mee voor 40, ik zei 20 en uiteindelijk werd het 30. In het hostel kwam ik erachter dat dat een prima prijs was voor een taxiritje. Aangekomen in het hostel was ik blij en enthousiast het was mij allemaal maar even gelukt! ’s avonds at ik in het restaurant van het hostel en las ik lekker mijn boek.

26 oktober 2017

Ik was al lekker vroeg wakker en kon rustig aan doen. Om acht uur kon ik ontbijten, werd mij verteld. Om kwart over acht ging de deur open en schrokte ik mijn ontbijt naar binnen. Om half negen stond ik klaar en te wachten op mijn busje. Ik nam afscheid van Lydia en Nick en werd opgehaald door een auto, ik had een gesprekje in het Spaans en had ten opzichte van vier weken eerder toch al heel wat Spaans geleerd. Hierna werd ik afgezet bij een busje en werden we naar Antigua gebracht. Hier liep ik naar mijn hostel, El Hostal. Een heerlijk sociaal hostel met een leuk binnenplaatsje en veel andere backpackers. Ik voelde me niet helemaal fit en besloot mij terug te trekken en een aantal uitzendingen gemist te kijken. Heerlijk dat het hostel ook lunch serveert en dus koos ik een broodje ondanks dat ik helemaal geen trek had. Veel Nederlanders in dit hostel. Na een beetje bed en bad hangen besloot ik ’s avonds toch maar opzoek te gaan naar eten, ook al had ik helemaal geen trek. De pizzeria tegenover het hostel zag er gezellig uit. Kaarsjes op de tafel een kampvuur in de tuin en leuke muziek. Mijn pizza was heerlijk en de bediening was goed. Er werd een verjaardag gevierd met live muziek. Hierna nog even bankhangen met de andere backpackers van het hostel en daarna lekker op tijd naar bed. Nog drie nachtjes in dit hostel en dan verhuis ik naar mijn gastgezin. Hier verblijf ik twee weken en volg ik twee weken Spaanse lessen om hopelijk daarna iets meer contact te kunnen maken met de lokale bevolking.

Welke talen spreken jullie allemaal? (je kunt hieronder je reactie achterlaten)

Heel veel liefs,

Marleen

AntiguaGuatemalaXela

• 27 oktober 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *