Reiskriebels

Don't dream your life, but live your dream!

Actieve vulkaan en relaxen aan het meer

5 november 2017
Ik had een luie ochtend en lunchte in El Hostal. Het was erg lekker weer en er was weinig bewolking, perfect voor het beklimmen van een vulkaan. Ik ontmoette twee Nederlandse meiden die net van de Acatanango vulkaan kwamen en zij waren onwijs enthousiast. Ik zou voor de iets lagere Pacaya vulkaan gaan, maar wie weet. De bus was een half uur te laat en bracht ons in vijf minuten naar een andere bus. Deze bus werd helemaal vol gestopt met mensen, zelfs de uitklapstoeltjes werden gebruikt. En het duurde maar en het duurde maar. Toen we bij de Pacaya vulkaan aankwamen, kochten we een ticket voor het natuurgebied, ontweken we de stokken en paarden en toen begon onze klim. Na de eerste vijf minuten die behoorlijk stijl omhoog gingen, was ik al moe. De prijzen voor de paarden waren absurd duur dus er zat niks anders op dan op te geven. Haha echt niet! Ik had leuke mensen leren kennen in de bus en samen hielpen we elkaar de vulkaan op. De uitzichten waren mooi, ondanks de bewolking. Toen ik echt niet meer kon en bijna wou opgeven, vertelde een gids mij dat het nog twee minuten was. Ja, ja twee minuten – wie gelooft dat nou. Nou ik niet! Wonder boven wonder zagen we na twee minuten inderdaad de top van de Pacaya vulkaan. Blij dat we waren!!! We konden nog net de zonsondergang zien en daarna was het tijd voor marshmallows. We liepen een stukje naar beneden over een stijl stukje met heel veel losse stenen, dood eng! Hierna liepen we over gestolde lava en vonden we een gat in de grond waar hele warme lucht uit kwam. We hielden de marshmallows er in en ik had mooi uitzicht op de rook die uit de vulkaan kwam, soms leek het zelfs een beetje oranje. Voor echte lava zou ik toch echt de Acatenango vulkaan op moeten, maar of ik dat wel zo zag zitten wist ik eigenlijk niet. In het donker moesten we het enge stijle grindpad weer omhoog lopen en daarna de vulkaan weer naar beneden. Dood eng, maar wel heel gezellig. Ik heb mensen leren kennen uit Spanje die in Panama wonen en zij hebben mij uitgenodigd om bij hun te slapen, mocht ik in de buurt komen. Terug met de bus naar Antigua reden we door Guatemala stad. We hadden gelukkig geen file en rond negen uur waren we terug in Antigua. Ik pakte nog snel mijn tas in en ging toen lekker slapen.

6 november 2017
Het ontbijt bestond uit wafels met banaan en dat was toch weer een geluksmomentje. Hierna nam ik afscheid van Violetta en ging naar el Hostal. HIer praatte ik met Diego over de Catenango vulkaan, hij had deze nog nooit beklommen en misschien zouden we deze, als ik terug in Antigua was, samen gaan doen. Als Guatemalteek kun je natuurlijk geen adviezen geven over welke vulkaan je wel of niet moet beklimmen, terwijl je dat zelf nog nooit gedaan hebt. De bus was natuurlijk weer te laat en in drie en een half uur reden we richting Lake Atitlan. Voor het laatste stukje werd ik samen met een ander meisje overgeladen in een tuktuk en kon ik dit vervoersmiddel ook maar weer mooi van mijn lijstje afstrepen. San Marcos is een heel klein dorpje aan de rand van Lake Atitlan en het heeft een hele relaxte sfeer. Ik verbleef in hostel Circles en dit was klein maar gezellig. ’s middags verkende ik het dorp en genoot van het zonnetje aan het meer. Hierna ging ik naar hostel El Lago om de zonsondergang te bekijken en hier kwam ik een Australische jongen tegen waarmee ik een gezellig gesprek had. Mijn avondeten bestond uit pasta met brocoli en hierna rolden we zo de filmavond in. Er was ook een hele schattige kitten, die gevonden was op straat zonder mama. De werknemers van het hostel zorgden nu voor hem.

7 november 2017
Ik werd rond zeven uur wakker en de dorm was leeg. Tja in een hippiedorpje gaat iedereen natuurlijk naar de yoga… Ik niet. Ik ging naar het ontbijt. American pancakes! Hierna lekker bij het meer liggen bruin bakken en vooral niet teveel doen. Een boekje lezen, kletsen met andere backpackers en locals en hierna een middagdutje. ’s middags had ik een lekkere lunch aan het meer, ik hing wat rond in het hostel en daarna ging ik wederom naar hostel El Lago. Dezelfde Australische jongen zat er weer en de zonsondergang was nog mooier dan de dag ervoor. Er werd een kampvuur gebouwd en eromheen zaten mensen met trommels. Ik ging ook zitten en met mijn losse blonde haren was ik het doelwit van twee locale kinderen. Zonder te vragen begonnen ze mijn haar te doen, niet voor vijf minuten, nee, ik kreeg hele instructies hoe ik alles moest vasthouden en hoe ik mijn hoofd moest houden. Toen al mijn haar was ingevlochten moest het toch allemaal weer anders en al met al waren de meiden langer dan een uur druk met mijn haar. Het werd mooi, maar na een uur waren ze er ook wel klaar mee. Ik trommelde nog wat maar daarna was ik toch ook wel benieuwd hoe erg de staat van mijn haar was. Tja wat kon ik zeggen, ze hadden hun best gedaan. De ene kant was erg hippie de andere kant was nogal uh kunstzinnig? Hier ging ik niet mee over straat… Nadat ik het een beetje had gefatsoeneerd ging ik opzoek naar een gezellig restaurant en dat vond ik. De eigenaar was erg aardig en ik genoot van een heerlijke indische curry.

8 november 2017
Ik was op tijd wakker en besloot ook maar gewoon uit bed te gaan. Ik ging niet naar de yoga maar ging wel naar de steiger bij het meer. Lekker even lezen en genieten van de zon. Na een uurtje kreeg ik honger en genoot ik van wentelteefjes in het hostel. Een oudere Deense man kwam bij mij zitten en we raakten aan de praat. Een erg interessant gesprek met iemand die alles in Denemarken verkocht had en nu in Guatemala zijn bedrijf wou uitbreiden. Hierna ging ik pinnen, want in Semuc Champey zou dat onmogelijk zijn en ik wou niet zonder geld komen te zitten. Hierna nam ik de boot naar San Pedro, want ik was mijn headphones kwijt geraakt en met twee lange busritten voorde boeg, leek het mij toch wel fijn om een beetje muziek te kunnen luisteren. De boottocht was erg ruig maar ook verfrissend. San Pedro is een grotere plaats aan het dorp en dit merk je meteen. Er is meer verkeer, meer winkels en meer mensen. De oordopjes had ik al snel gevonden en daarna dwaalde ik wat rond door de straten. Ik vond een aantal leuke souveniertjes en daarna vond ik een leuk restaurant aan het meer. Ik genoot van het uitzicht. Hierna nam ik de bus terug en had nog even tijd om te zonnen en te lezen op de steiger. Om drie uur begon de kookles en samen met nog een stel uit Amerika, een stel uit Brazilie en een jongen uit Israel was dit erg leuk en gezellig om te doen. De eigenaar en de twee lokale vrouwen leerden ons eerst een voorgerechtje te maken met vis, garnalen en advocado. Erg simpel en erg lekker. Hierna kregen we een soep, een soort snert maar dan van bonen en met een andere kleur. Het hoofdgerecht bestond uit rijst, met een salade en kip in een heerlijke saus. We maakten onze eigen tortilla’s zonder maricona! We kletsten nog wat maar rond zeven uur was ik moe en ging ik terug naar het hostel. Hier aangekomen kreeg ik de opdracht om mij om te kleden, want we zouden naar de gratis bachata!?! les gaan. Eigenlijk was ik best moe, maar nog even dansen klonk goed. De les was erg leuk en het was het zeker waard geweest om er heen te gaan. Nu schrijf ik mijn verhaaltje, neem zo nog even een lekkere warme douche en stop dan de laatste dingen in mijn backpack, want morgen om kwart voor zes ’s ochtends vertrekt mijn boot. Daarna zit ik tien uur in een bus naar Lanquin. Ik twijfel nog steeds over het hostel waar ik zal verblijven, maar het kan zo zijn dat het een hostel is in het midden van de jungle en zoals je misschien zult begrijpen is daar geen wifi. Als jullie dus even niks van mij horen, weten jullie waardoor het komt!

Wanneer hebben jullie voor het laatst gedanst?

Heel veel liefs, Marleen

• 9 november 2017


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *